Νεαρός άνδρας με διάστημα μεταξύ των κεντρικών τομέων της άνω γνάθου και κάταγμα στον δεξιό.

Μετά την τοποθέτηση δύο όψεων πορσελάνης, το περιστατικό έχει αποκατασταθεί αισθητικά αλλά και λειτουργικά.

Οι όψεις πορσελάνης χρησιμοποιούνται τις περισσότερες φορές σε υγιή δόντια, με σκοπό την αισθητική βελτίωση του χαμόγελου και όχι την αποκατάσταση της υγείας ή της λειτουργίας του στοματογναθικού συστήματος. Επίσης, χρησιμοποιούνται για την αποκατάσταση προβλημάτων των δοντιών όπως είναι τα κατάγματα, με τον πλέον συντηρητικό και μακρόβιο τρόπο.

Ένα κάταγμα προσθίου δοντιού μπορεί να αντιμετωπιστεί είτε με σύνθετη ρητίνη (Bonding), είτε με όψη πορσελάνης είτε με στεφάνη πορσελάνης (ολοκεραμική, ζιρκονίας, μεταλλοκεραμική).  Η σύνθετη ρητίνη δίνει το πιο γρήγορο αποτέλεσμα, μια που γίνεται άμεσα, στο οδοντιατρείο, σε ένα ραντεβού και ταυτόχρονα, αν κατασκευαστεί σωστα, άριστη αισθητική. Επίσης, είναι σημαντικά οικονομικότερη από τις αποκαταστάσεις πορσελάνης. Τα βασικά της μειονεκτήματα όμως είναι η αντοχή, που είναι αρκετά μικρότερη από των φυσικών δοντιών και από της πορσελάνης και η μακροβιότητα, καθότι αυτά τα υλικά αποτρίβονται, προσροφούν χρωστικές και γενικότερα φθείρονται ταχύτερα. Οι στεφάνες, απαιτούν τρόχισμα του δοντιού περιμετρικά, κάτι που είναι ιδιαίτερα επεμβατικό. Αντίθετα, οι όψεις πορσελάνης, μπορούν να προσφέρουν αντοχή, άριστη αισθητική και τη μεγαλύτερη δυνατή μακροβιότητα, από τη στιγμή βέβαια που κατασκευάζονται σε δόντι όπου ενδείκνυνται.

Στο σημερινό σημείωμα παρουσιάζεται περιστατικό νεαρού άνδρα, στον οποίο έγινε σύγκλειση του διαστήματος που είχε μεταξύ των άνω προσθίων δοντιών του για αισθητικούς λόγους, ταυτόχρονα με την αποκατάσταση μικρού κατάγματος σε ένα από αυτά. Έγιναν όψεις μόνο στα δύο κεντρικά δόντια, κάτι που πάντα αποτελεί πρόκληση για τον αισθητικό οδοντίατρο, καθότι πρέπει να ταιριάξει στον μέγιστο βαθμό την πορσελάνη με την αισθητική που έδωσε η φύση στα παρακείμενα δόντια. Γι’ αυτό, συνήθως οι όψεις γίνονται σε ομάδες δοντιών, για παράδειγμα στους 4 τομείς της άνω γνάθου, ή στα 6 πρόσθια (τομείς και κυνόδοντες) κ.λπ. Οι διαφορετικές ομάδες δοντιών έχουν έτσι κι αλλιώς χρωματικές διαφορές μεταξύ τους, οπότε το αισθητικό δέσιμο των όψεων με τα φυσικά δόντια γίνεται καλύτερα.

Στο περιστατικό αυτό έγινε ελάχιστο τρόχισμα των δοντιών. Για να επιτευχθεί η καλύτερη δυνατή αισθητική, έγινε αρχικά μια βασική χρωματική επιλογή και στη συνέχεια έγιναν χαρακτηρισμοί της επιφάνειας και μικρές αλλαγές. Σε περιστατικά μεμονωμένων ή 2 όψεων στην πρόσθια περιοχή, ο ασθενής θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για διορθώσεις ή ακόμη και ανακαστασκευές των όψεων πριν αυτές συγκολληθούν, άρα και για μεγαλύτερο χρόνο μέχρι να τελειώσει η θεραπεία.