Σήμερα, οι παθήσεις των ούλων αποτελούν το δεύτερο πιο κοινό πρόβλημα του στόματος μετά από την τερηδόνα. Ένα σημαντικό πρόβλημα με αυτές είναι ότι πολλές φορές προχωρούν αργά και χωρίς συμπτώματα όπως είναι ο πόνος.

Τα φυσιολογικά ούλα είναι ροζ, στικτά σαν τη φλούδα του πορτοκαλιού, σχηματίζουν μισοφέγγαρα γύρω από τα δόντια και δεν ματώνουν (Φωτο 1). Το οστό της φατνιακής απόφυσης που βρίσκεται κάτω από τα ούλα, καλύπτει όλη την περιοχή της ρίζας των δοντιών (Φωτο 2). Τα ούλα με τα δόντια, στο επάνω μέρος τους σχηματίζουν ένα μικρό θύλακο, σαν τσέπη, που έχει φυσιολογικά βάθος 1-3 χιλιοστά (Φωτο 3).

Φωτο 1

Φωτό 2

Φωτο 3

 

Η ουλίτιδα είναι το πρώτο στάδιο της νόσου των ούλων, κατά την οποία τα ούλα γίνονται κόκκινα, λεία και ματώνουν εύκολα (Φωτο 4 & 5). Προκαλείται, όπως και η τερηδόνα, από βακτήρια της μικροβιακής πλάκας, διαφορετικού τύπου όμως. Σε αυτό το στάδιο, συνήθως δεν υπάρχει κανένα άλλο σύμπτωμα. Η ουλίτιδα λοιπόν είναι η φλεγμονή των ούλων και είναι αντιστρεπτή, συνήθως με έναν καθαρισμό από τον οδοντίατρο και σωστή στοματική υγιεινή από τον ασθενή. Η ουλίτιδα μπορεί να είναι εντοπισμένη, σε ένα ή λίγα μόνο δόντια, ή να είναι γενικευμένη.

Φωτο 4

Φωτο 5

 

Όταν η μικροβιακή πλάκα δεν απομακρύνεται καθημερινά, σιγά σιγά σχηματίζεται πέτρα, η οποία πλέον μπορεί να αφαιρεθεί μόνο από τον οδοντίατρο. Η πέτρα, αποτελεί έναν επιπρόσθετο παράγοντα ερεθισμού των ούλων, ιδίως όταν αρχίζει να σχηματίζεται μέσα σε αυτά, στον θύλακο που προαναφέρθηκε ότι σχηματίζουν με τα δόντια. Σιγά σιγά λοιπόν, η ουλίτιδα εξελίσσεται σε περιοδοντίτιδα, όπου όλα τα συμπτώματα της ουλίτιδας επιδεινώνονται και αρχίζει πλέον, εκτός από τα ούλα, να φλεγμένει και το οστό που κρατάει τα δόντια στη γνάθο (Φωτο 6 & 7).

Φωτο 6

Φωτο 7

 

Αποτέλεσμα της φλεγμονής είναι η απορρόφηση του οστού χάνοντας έτσι τα δόντια μέρος της στήριξής τους. Εάν τα αρχόμενα στάδια της περιοδοντίτιδας αφεθούν χωρίς θεραπεία, νέα πέτρα σχηματίζεται επάνω στην παλιά και σταδιακά τα δόντια θα αρχίσουν να κινούνται, λίγο στην αρχή και στη συνέχεια όλο και περισσότερο και τελικά μπορεί και να χαθούν, ακόμη και αν είναι τελείως γερά (Φωτο 8 – 13).

Φωτο 8	Φωτο 9	Φωτο 10
Φωτο 11	Φωτο 12	Φωτο 13

 

Συνοδά συμπτώματα της περιοδοντίτιδας είναι η κακοσμία, η απορρόφηση των ούλων και η αποκάλυψη της ρίζας των δοντιών και η επιπέδωση των ούλων, οπότε και αποκαλύπτονται μαύρες κενές περιοχές μεταξύ των δοντιών, δίπλα στα ούλα. Πολλές φορές παρουσιάζεται επίσης και μετακίνηση των δοντιών, με χαρακτηριστικότερη τη δημιουργία διαστήματος μεταξύ των κεντρικών τομέων της άνω γνάθου. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι το κάπνισμα, αν και πολλές φορές μειώνει την αιμορραγία, αποτελεί σημαντικό επιβαρυντικό παράγοντα για τις παθήσεις των ούλων.

Τονίζεται ότι η περιοδοντίτιδα είναι μια μη αντιστρεπτή πάθηση. Η κατάλληλη θεραπεία και η σωστή στοματική υγιεινή από τον ασθενή μπορούν να σταματήσουν την εξέλιξή της αλλά δυστυχώς, το οστούν που έχει χαθεί δεν μπορεί να επανέλθει.

Η θεραπεία της περιοδοντίτιδας μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική. Στη συντηρητική θεραπεία γίνεται ένας βαθύς καθαρισμός των δοντιών ενώ η χειρουργική θεραπεία αποσκοπεί εκτός από τον καλύτερο καθαρισμό, στη μείωση του βάθους των θυλάκων ή στην εφαρμογή τεχνικών που βοηθούν στην ανάπλαση του οστού, όταν αυτό είναι εφικτό. Χημικοί παράγοντες όπως είναι διάφορα αντιβιοτικά και στοματοπλύματα πολλές φορές χρησιμοποιούνται επικουρικά στη θεραπεία της περιοδοντίτιδας. Το βασικότερο κομμάτι της θεραπείας όμως είναι η σωστή στοματική υγιεινή από τον ίδιο τον ασθενή, με τη σωστή χρήση της οδοντόβουρτσας, του οδοντικού νήματος και μεσοδοντίων βουρτσών.