- Bonding – Όψεις σύνθετης ρητίνης
- Αισθητική Οδοντιατρική
- Δόντια που λείπουν
- Εμφυτεύματα
- Ενδοδοντία – Απονευρώσεις
- Ενημέρωση-Οδηγίες-Συμβουλές
- Ένθετα Πορσελάνης
- Εξαγωγές Δοντιών – Φρονιμίτες
- Λευκά Σφραγίσματα
- Λεύκανση
- Νόσοι του στόματος
- Οδοντιατρική ακτινογραφία
- Ολοκεραμικές στεφάνες και γέφυρες – Ζιρκονία
- Ορθοδοντική
- Όψεις Πορσελάνης
- Παιδοδοντία
- Περιοδοντολογία
- Στοματική Υγιεινή – βούρτσισμα, νήμα κ.λπ.
- Χωρίς κατηγορία
Τοπική αναισθησία στο οδοντιατρείο
Οι περισσότερες οδοντιατρικές διαδικασίες σήμερα γίνονται με τοπική αναισθησία. Ακόμη και ένα απλό σφράγισμα μπορεί να γίνει τελείως ανώδυνα και εύκολα για τον ασθενή αλλά και τον οδοντίατρο, εάν πρώτα γίνει η κατάλληλη αναισθησία.
Οι βελόνες που χρησιμοποιούνται για την τοπική αναισθησία είναι από τις λεπτότερες που υπάρχουν στο εμπόριο, αλλά για να μειωθεί όσο γίνεται περισσότερο η ενόχληση από το τσίμπημα, ο οδοντίατρος μπορεί να βάλει πρώτα κάποια αναισθητική πάστα που θα κάνει την διαδικασία ακόμη πιο εύκολη. Ο πόνος και ο φόβος από τη βελόνα συνήθως είναι περισσότερο ψυχολογικός, αλλά ακόμη και έτσι, ας αναλογιστούμε ότι το τσίμπημα διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα και στη συνέχεια όλη η διαδικασία γίνεται με απόλυτη άνεση.
Το πιο κοινό αναισθητικό που χρησιμοποιείται για την τοπική αναισθησία στο οδοντιατρείο είναι η λιδοκαΐνη, η επίδραση της οποίας διαρκεί περίπου 2 ώρες και η αρτικαΐνη, η οποία έχει μάλλον ισχυρότερη αναισθητική δράση, σύμφωνα με έρευνες που έχουν δημοσιευθεί. Τα περισσότερα αναισθητικά περιέχουν και αδρεναλίνη, η οποία αυξάνει τη διάρκεια δράσης τους και κάνει επίσης αιμόσταση, σε περιπτώσεις χειρουργικών διαδικασιών. Η αδρεναλίνη πολλές φορές δημιουργεί ταχυκαρδία κατά την έγχυση του τοπικού αναισθητικού, κάτι που μπορεί να είναι πιο έντονο αν το αναισθητικό κατά λάθος εγχυθεί μέσα σε κάποιο αγγείο. Εάν κάποιος ασθενής έχει κάποια καρδιοπάθεια ή είναι υπερτασικός, χορηγείται ειδικό φάρμακο που λέγεται μεπιβακαΐνη και δεν περιέχει αδρεναλίνη. Σε αυτή την περίπτωση όμως η διάρκεια της αναισθησίας είναι μικρότερη και μπορεί να χρειαστεί να επαναληφθεί πριν τελειώσει η εργασία που πρέπει να γίνει.
Τα τοπικά αναισθητικά που χρησιμοποιούνται στο οδοντιατρείο είναι ασφαλέστατα. Οι αλλεργικές αντιδράσεις σε αυτά είναι σπανιότατες και όταν συμβαίνουν συνήθως οφείλονται στη μεθυλπαραβένη, ένα συντηρητικό που υπάρχει σε αυτά, όπως και σε πολλά καλλυντικά. Μπορούν άφοβα να χορηγηθούν σε παιδιά, σε έγκυες και σε γυναίκες που θηλάζουν. Για έναν ενήλικο, για να γίνει υπερδοσολογία, πρέπει να χορηγηθούν πάνω από 10 αμπούλες τοπικού αναισθητικού, ποσότητα που είναι σχεδόν αδύνατον να απαιτηθεί.
Τα τοπικά αναισθητικά δεν λειτουργούν πάντα. Εάν για παράδειγμα ένα δόντι είναι μολυσμένο και πονάει πολύ όταν ο ασθενής προσέρχεται στο οδοντιατρείο είναι μάλλον δύσκολο να αναισθητοποιηθεί. Ο οδοντίατρος μπορεί να προσπαθήσει να το μουδιάσει κάνοντας ίσως περισσότερες ενέσεις σε διάφορα σημεία, αλλά σε πολλές περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπιστεί ο οξύς πόνος φαρμακευτικά, επί παραδείγματι με αντιβιοτικά και αναλγητικά και στη συνέχεια να γίνει η θεραπεία για την αντιμετώπιση του αιτίου.
Η τοπική αναισθησία είναι δυσκολότερη στα κάτω δόντια από ότι στα πάνω. Αυτό γίνεται γιατί στα κάτω δόντια πρέπει να αναισθητοποιηθεί ένα μεγάλο νεύρο που λέγεται κάτω φατνιακό νεύρο και μουδιάζει όλη η πλευρά μέχρι το χείλος, πολλές φορές ακόμη και η γλώσσα. Το μούδιασμα των χειλέων και της γλώσσας διαρκεί περίπου 4 – 5 ώρες και ο ασθενής πρέπει να προσέχει για να μη δαγκωθεί κατά λάθος. Καλύτερα λοιπόν να μην φάτε καθόλου όσο είστε μουδιασμένος και αν φάτε, να είναι μικρές ποσότητες φαγητού που να μασούνται από την άλλη πλευρά. Επίσης, η αναισθησία στην κάτω γνάθο αργεί περισσότερο να πιάσει, πολλές φορές χρειάζονται μέχρι και 15 λεπτά αναμονής. Στην άνω γνάθο η αναισθησία δρα αμέσως και χωρίς να προκαλεί το δυσάρεστο αίσθημα την απώλειας της αίσθησης σε μεγάλη περιοχή, είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική.
Αν και η χορήγηση τοπικής αναισθησίας στον οδοντίατρο δεν είναι ευχάριστη για κανέναν, πρέπει να είμαστε ευτυχείς που υπάρχει!
Σφραγίσματα οπών και σχισμών
Η κάλυψη των οπών και των σχισμών του δοντιού γίνεται με λευκό ρητινώδες υλικό
Οι εμφράξεις οπών και σχισμών (Sealants) τοποθετούνται στις μασητικές επιφάνειες των πίσω δοντιών και καλύπτουν τις σχισμές και τις μικρές οπές που έχουν τα δόντια από τη διάπλασή τους. Έτσι, αποτελούν ένα φραγμό για τα μικρόβια, που όταν μπαίνουν σε αυτές τις περιοχές ειναι πολύ δύσκολο να καθαριστούν και προκαλούν τερηδόνα. Για την τοποθέτηση τους δεν τροχίζονται καθόλου τα δόντια και εφαρμόζονται με κάποιο πινελάκι, σαν μπογιά.Το χρώμα τους είναι λευκό.
Από τη δεκαετία του 1970 ο δείκτης τερηδόνας στα παιδιά μειώθηκε λόγω της διάδοσης της χρήσης του φθορίου στο νερό, τις οδοντόπαστες κ.α., ουσία που κάνει τα δόντια πιο ανθεκτικά στην τερηδόνα. Στην δεκαετία του 1980, περίπου το 90% της τερηδόνας στα δόντια των παιδιών γινόταν στις περιοχές όπου υπήρχαν οπές και σχισμές, με τα 2/3 να ανευρίσκονται στις μασητικές επιφάνειες των οπισθίων δοντιών. Οι εμφράξεις οπών και σχισμών προτείνονται ακριβώς γι’ αυτές τις περιοχές και έχει αποδειχθεί ότι πράγματι προλαμβάνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις τερηδόνες σε αυτές τις περιοχές. Τα Sealants προτείνονται εδώ και πολλά χρόνια από τους Οδοντιατρικούς οργανισμούς και τους κρατικούς οργανισμούς δημόσιας υγείας παγκοσμίως.
Πότε πρέπει να γίνουν εμφράξεις οπών και σχισμών στο παιδί μου;
Οι πρώτοι μόνιμοι γομφίοι ανατέλλουν περίπου στην ηλικία των 6 ετών. Η τοποθέτηση προληπτικών εμφράξεων οπών και σχισμών σύντομα μετά την πλήρη ανατολή τους στο στόμα προστατεύει αυτά τα δόντια από την τερηδόνα, ιδίως αν αναλογιστούμε ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία δε μπορούν ακόμη να βουρτσίσουν καλά τα δόντια τους, ακόμη και με τη βοήθεια των γονέων τους. Εάν τοποθετούνταν Sealants σε όλα τα παιδιά τη στιγμή που πρέπει, σε συνδυασμό με τη σωστή χρήση φθορίου, η μεγαλύτερη πλειοψηφία της τερηδόνας στα παιδιά θα μπορούσε να προληφθεί.
Οι δεύτεροι μόνιμοι γομφίοι ανατέλλουν περίπου στην ηλικία των 12 ετών και φυσικά αυτά τα δόντια παραμένουν το ίδιο ευαίσθητα στην τερηδόνα με τους πρώτους γομφίους. Συνεπώς, Sealants θα πρέπει να τοποθετούνται και στους εφήβους, λίγο αφού βγουν οι δεύτεροι γομφίοι τους στο στόμα.
Οι εμφράξεις οπών και σχισμών είναι μόνο για τα παιδιά;
Από τη στιγμή που βγαίνουν τα δόντια στο στόμα εκτίθενται στα μικρόβια που προκαλούν τερηδόνα, οπότε τα παιδιά και οι έφηβοι είναι οι πρώτοι υποψήφιοι για την τοποθέτηση τέτοιων σφραγισμάτων. Παρ’ όλ’ αυτά, πολλοί ενήλικοι, ιδίως κάποιοι με υψηλό δείκτη τερηδόνας μπορούν να προστατεύσουν τα δόντια τους με την τοποθέτησή τους. Ο Οδοντίατρός σας μπορεί να σας συμβουλεύσει για το αν πρέπει να γίνει μια τέτοια εργασία στο στόμα σας.
Η τοποθέτηση Sealants αντικαθιστά τη χρήση φθορίου, το βούρτσισμα και το οδοντικό νήμα;
Όχι. Το φθόριο που υπάρχει στο νερό, την οδοντόπαστα, τα στοματοπλύματα κ.λπ. επίσης βοηθά στην πρόληψη της τερηδόνας. Επίσης, η άσκηση σωστής στοματικής υγιεινής με βούρτσισμα τουλάχιστον 2 φορές την ημέρα με τον σωστό τρόπο και η χρήση οδοντικού νήματος 1 φορά την ημέρα παραμένουν το βασικότερο μέτρο πρόληψης, παράλληλα με τον έλεγχο της διατροφής (αποφυγή ζάχαρης, ιδίως στα μεσογεύματα).
Τα Sealants αποτρέπουν την είσοδο μικροβίων στις οπές και τις σχισμές των δοντιών. Λειτουργούν ως μέσα πρόληψης παράλληλα με τα υπόλοιπα που προαναφέρθηκαν.
Τοποθέτηση των εμφράξεων οπών και σχισμών
Απαραίτητη είναι η απομόνωση του δοντιού κατά την τοποθέτηση του Sealant.
Για την τοποθέτηση των Sealants δεν γίνεται κανένα τρόχισμα των δοντιών και δεν απαιτείται αναισθησία. Ο Οδοντίατρος καθαρίζει καλά τα δόντια και στη συνέχεια τα απομονώνει, κατά προτίμηση με έναν ελαστικό απομονωτήρα ώστε να μην πάει σάλιο κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης.
Στη συνέχεια εφαρμόζει για μισό περίπου λεπτό ένα υγρό το οποίο προετοιμάζει την οδοντική επιφάνεια για τη συγκόλληση του Sealant, το ξεπλένει, στεγνώνει το δόντι και μετά τοποθετεί με ένα πινελάκι το υλικό. Αφού το πολυμερίσει με ένα μηχάνημα που εκπέμπει μπλε φως, ελέγχει εάν είναι τελείως λείο και αν παρεμβάλλεται όταν κλείνουν τα δόντια.
Οι οπές και οι σχισμές έχουν πλέον εμφραχθεί, το δόντι είναι λείο και μπορεί να καθαρίζεται εύκολα.
Οι προληπτικές εμφράξεις δεν διαρκούν για πάντα. Έχουν μακροβιότητα 5 – 10 χρόνια και μπορούν να επιδιορθωθούν ή να επανεφαρμοσθούν. Ο Οδοντίατρος επιβάλλεται να ελέγχει τα Sealants αλλά και γενικότερα τα δόντια κάθε 6 μήνες, ώστε να διαπιστώνεται οποιαδήποτε πρόβλημα ή φθορά τους.
Όψεις πορσελάνης – Παρουσίαση περιστατικού
Οι όψεις πορσελάνης αποτελούν την κορωνίδα της Αισθητικής Οδοντιατρικής και χρησιμοποιούνται κατά κόρον για τη δημιουργία κάποιων από τα τέλεια χαμόγελα που μερικές φορές βλέπουμε στην τηλεόραση ή στα περιοδικά. Τα δόντια τροχίζονται μόνο από την μπροστινή τους πλευρά, συνήθως ελάχιστα ή και καθόλου και στη συνέχεια κατασκευάζονται λεπτές φλούδες από πορσελάνη στο οδοντοτεχνικό εργαστήριο.
Πολλά αισθητικά προβλήματα μπορούν να λυθούν με τις όψεις πορσελάνης που αποτελούν τις πιο μακρόβιες οδοντιατρικές αποκαταστάσεις, όταν βέβαια κατασκευαστούν και συγκολληθούν σωστά. Μπορούν να εφαρμοστούν σε μόνο 1 δόντι αλλά πολλές φορές χρησιμοποιούνται για ολική ανακατασκευή του χαμόγελου. Έχουν την αντοχή των φυσικών δοντιών και μπορούν να μείνουν αναλλοίωτες για τουλάχιστον 10 – 15 χρόνια.
Στο σημερινό σημείωμα παρουσιάζεται περιστατικό όψεων πορσελάνης με έντονη στρεβλοφυία. Αποτελεί ένα από τα πιο ακραία περιστατικά που μπορούν να αντιμετωπιστούν με όψεις πορσελάνης. Οδοντιατρος – Αισθητικη Οδοντιατρικη
Το χαμόγελο του ασθενούς πριν τη θεραπεία όπου φαίνεται η έντονη στρεβλοφυία και κάταγμα του άνω αριστερού κεντρικού τομέα.
Το χαμόγελο του ασθενούς μετά την τοποθέτηση όψεων πορσελάνης στα άνω δόντια. Πριν την τοποθέτηση των όψεων έγινε ουλοπλαστική και λεύκανση των δοντιών.
Η δεξιά πλευρά του χαμόγελου πριν τη θεραπεία
Η δεξιά πλευρά του χαμόγελου μετά τη θεραπεία
Η αριστερή πλευρά του χαμόγελου πριν τη θεραπεία
Η αριστερή πλευρά του χαμόγελου μετά τη θεραπεία
Τα δόντια του ασθενή πριν τη θεραπεία
Μετά την τοποθέτηση όψεων πορσελάνης
Τα δόντια δεξιά πριν τη θεραπεία
Τα δόντια δεξιά μετά τη θεραπεία
Τα δόντια αριστερά πριν τη θεραπεία
Τα δόντια δεξιά μετά τη θεραπεία
Μαύρα σφραγίσματα: Πρέπει να αντικατασταθούν?
Σήμερα, σχεδόν όλα τα σφραγίσματα γίνονται από υλικά στο χρώμα των δοντιών, ακόμη και στα οπίσθια δόντια. Αυτά τα σύγχρονα υλικά, που λέγονται σύνθετες ρητίνες, μπορούν να προσφέρουν πολλά οφέλη, όπως είναι το ότι δεν απαιτούν να τροχιστεί άσκοπα το δόντι, πέρα από την αφαίρεση της χαλασμένης οδοντικής ουσίας, ότι συγκολλούνται αποτελεσματικά έτσι ώστε μειώνονται οι πιθανότητες κατάγματος και βέβαια ότι προσφέρουν φυσική αισθητική εμφάνιση.
Πολλοί όμως, έχουν στο στόμα τους παλαιές αποκαταστάσεις από αμάλγαμα, τα ονομαζόμενα «μαύρα σφραγίσματα». Αποτελεί συχνή ερώτηση από τους ασθενείς που μας επισκέπτονται το εάν αυτά θα πρέπει να αντικατασταθούν με λευκά.
Το οδοντιατρικό αμάλγαμα είναι μια μίξη μετάλλων, όπως είναι ο άργυρος, ο χαλκός και ο ψευδάργυρος και άλλα σε μικρότερες ποσότητες σε συνδυασμό με υδράργυρο. Ο υδράργυρος μπορεί να φτάσει και το 50% ενός αμαλγάματος και χρησιμεύει για να δημιουργηθεί ένα μεταλλικό υλικό που στην αρχή είναι μαλακό και μπορεί να τοποθετηθεί σε μια οδοντική κοιλότητα, αλλά στη συνέχεια πήζει και μπορεί να αντέξει τις δυνάμεις που αναπτύσσονται στο στόμα ενός ανθρώπου. Τα οδοντιατρικά αμαλγάματα χρησιμοποιούνται για πάνω από 100 χρόνια από τους οδοντιάτρους και αυτή τη στιγμή, υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 1 δισεκατομμύριο αμαλγάματα που λειτουργούν καθημερινά στα στόματα του πληθυσμού της γης.
Οι λόγοι αντικατάστασης ενός σφραγίσματος από αμάλγαμα είναι τρεις: Το σφράγισμα παρουσιάζει κάποιο χάλασμα, κάταγμα ή άλλο πρόβλημα, ο φόβος για την τοξικότητα του υδραργύρου που περιέχει και η βελτίωση της αισθητικής του δοντιού.
Αποτυχία ενός σφραγίσματος
Ο πιο κοινός λόγος που επιβάλλει την αντικατάσταση ενός σφραγίσματος είναι ο επανατερηδονισμός (να χαλάσει το δόντι εκεί που ενώνεται με το σφράγισμα). Κοινό πρόβλημα επίσης είναι το κάταγμα του σφραγίσματος ή του δοντιού και η αποκόλληση του σφραγίσματος από το δόντι. Σε κάθε περίπτωση, εάν ένα σφράγισμα αμαλγάματος έχει φτάσει στο όριο της ζωής του και παρουσιάζεται κάποιο κλινικό πρόβλημα ή ο ασθενής έχει συμπτώματα (πόνο, ευαισθησία σε θερμικά ερεθίσματα κ.α.), το σφράγισμα πρέπει να αντικατασταθεί.
Τοξικότητα υδραργύρου
Ο υδράργυρος είναι ένα μέταλλο που υπάρχει ευρέως στο περιβάλλον και μπορεί να βρίσκεται σε υγρή ή σε αέρια μορφή, εάν θερμανθεί. Επίσης, ανευρίσκεται σε συνδυασμό με άλλα μέταλλα, υπό τη μορφή αμαλγαμάτων.
Όλοι εκτιθέμεθα στον υδράργυρο από τον αέρα, το πόσιμο νερό, το χώμα και τις τροφές (τα ψάρια για παράδειγμα περιέχουν μεγάλη ποσότητα υδραργύρου, ως αποτέλεσμα της μόλυνσης του περιβάλλοντος). Ο υδράργυρος μπορεί να εναποτεθεί στα όργανα του ανθρώπου και αν αυτό γίνει σε μεγάλο βαθμό, προκαλούνται προβλήματα τοξικότητας, όπως νευρολογικά συμπτώματα, απώλεια μνήμης, πονοκέφαλοι και αίσθημα κόπωσης. Αυτό μπορεί να συμβεί για παράδειγμα σε εργάτες της βιομηχανίας που εκτίθενται σε υδράργυρο και δεν λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας.
Η συζήτηση σχετικά με την τοξικότητα του οδοντιατρικού αμαλγάματος γίνεται επειδή έχει αποδειχθεί ότι από τα μαύρα σφραγίσματα απελευθερώνονται ελάχιστες ποσότητες υδραργύρου, όχι μόνο κατά την τοποθέτηση και την αφαίρεσή τους από το στόμα, αλλά και κατά την καθημερινή τους λειτουργία.
Έχει γίνει πάρα πολλή έρευνα σε αυτό το θέμα και η οδοντιατρική επιστήμη έχει καταλήξει ότι μέχρι στιγμής δεν τίθεται θέμα τοξικότητας υδραργύρου από τα οδοντιατρικά αμαλγάματα. Εάν κάποιος έχει μαύρα σφραγίσματα σε όλα τα οπίσθια δόντια του, η ποσότητα του υδραργύρου που απελευθερώνεται στο στόμα του είναι ίση με αυτή που παίρνει αν τρώει μια φορά την εβδομάδα ψάρι.
Αυτή τη στιγμή, όλοι οι μεγάλοι οδοντιατρικοί οργανισμοί δηλώνουν ότι το οδοντιατρικό αμάλγαμα δεν αποτελεί κίνδυνο για την υγεία του ανθρώπου (Ελληνική Οδοντιατρική Ομοσπονδία, Παγκόσμια Οδοντιατρική Ομοσπονδία, Αμερικάνικος οργανισμός τροφίμων και φαρμάκων, Αμερικάνικη Οδοντιατρική Ομοσπονδία κ.α.) και θεωρούν ότι αποτελεί ένα ασφαλές εμφρακτικό υλικό για οδοντιατρική χρήση.
Επίσης, δεν υπάρχει καμία έρευνα που να δείχνει ότι το οδοντιατρικό αμάλγαμα προκαλεί νευρολογικές διαταραχές.
Είναι σαφές ότι τα μαύρα σφραγίσματα λοιπόν δεν πρέπει να αντικαθίστανται για λόγους υγείας. Εξάλλου, ο περισσότερος υδράργυρος που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια της ζωής ενός μαύρου σφραγίσματος είναι κατά την αφαίρεσή του.
Αντικατάσταση για Αισθητικούς λόγους.
Είναι βέβαιο ότι κανείς δεν προτιμά να έχει στο στόμα του ένα μαύρο σφράγισμα από ότι ένα λευκό. Επειδή ζούμε σε μια κοινωνία που η αισθητική παίζει σημαντικό ρόλο, θεωρείται από την οδοντιατρική επιστήμη αποδεκτή η αντικατάσταση ενός μαύρου σφραγίσματος με ένα λευκό για αισθητικούς λόγους και μόνο.
Παρ’ όλ’ αυτά, πρέπει κανείς να αναλογίζεται ότι κάθε φορά που ένα σφράγισμα αφαιρείται, η κοιλότητα του δοντιού μεγαλώνει και το νεύρο του δοντιού ερεθίζεται. Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις, εάν το σφράγισμα που αντικαθίσταται είναι μεγάλο, μπορεί το νέο να μην καλύπτει τόσο καλά τις λειτουργικές απαιτήσεις του στόματος (μάσηση, επαφή με διπλανά δόντια κ.α.).
Ο οδοντίατρός σας μπορεί να κρίνει εάν ένα μαύρο σφράγισμα μπορεί να αντικατασταθεί με ασφάλεια για αισθητικούς λόγους.
Κρατήστε την οδοντόβουρτσά σας καθαρή
Οι οδοντόβουρτσες δεν αποστειρώνονται, ούτε καν απολυμαίνονται μεταξύ των χρήσεων και αυτός είναι ο λόγος που δε μοιραζόμαστε την οδοντόβουρτσά μας με τα άλλα μέλη της οικογένειας, όπως κάνουμε με άλλα είδη που μπαίνουν στο στόμα μας όπως είναι τα μαχαιροπήρουνα.
Στις οδοντόβουρτσες λοιπόν, παραμένει ένας μεγάλος αριθμός μικροβίων, τα οποία μάλιστα μπορούν να μεταδοθούν από τη μια οδοντόβουρτσα στην άλλη, εάν αυτές ακουμπήσουν μεταξύ τους, όπως συμβαίνει πολλές φορές επειδή τα άτομα της οικογένειας μπορεί να βάζουν τις οδοντόβουρτσές τους στο ίδιο δοχείο φύλαξης. Η Αμερικάνικη Ακαδημία Γενικής Οδοντιατρικής (Academy of General Dentistry), τονίζει ότι μικρόβια όπως αυτά που προκαλούν την περιοδοντίτιδα μπορούν να μεταδοθούν από το ένα άτομο της οικογένειας στο άλλο, μέσω της επαφής της οδοντόβουρτσάς τους. Επίσης, το να φυλάσσονται ακάλυπτες, με τις τρίχες τους εκτεθειμμένες στην εταζέρα του μπάνιου ή σε ποτηράκια φύλακης μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση από μικρόβια που μεταφέρονται με τον αέρα, όπως είναι αυτά που ψεκάζονται όταν ενεργοποιείται το καζανάκι της λεκάνης. Σε έρευνες βρέθηκε σε υψηλή συχνότητα κωλοβακτηρίδιο (E. Coli) σε οδοντόβουρτσες, μικρόβιο που αν περάσει στο αίμα, μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα.
Το κέντρο ελέγχου και μετάδοσης νοσημάτων (Center for Disease Control – CDC) προτείνει τα παρακάτω μέτρα για τον έλεγχο της μετάδοσης ασθενειών από την οδοντόβουρτσα:
- Μην αλλάζετε ποτέ οδοντόβουρτσες με άλλα άτομα. Αυξάνεται σημαντικά το ρίσκο να μολυνθείτε.
- Μετά το βούρτσισμα, ξεπλύνετε την οδοντόβουρτσά σας με άφθονο νερό της βρύσης για να βεβαιωθείτε ότι δεν έμεινε καθόλου οδοντόπαστα ή υπολείμματα από το καθάρισμα των δοντιών. Αφήστε τη να στεγνώσει στον αέρα και φυλάξτε την όρθια. Μην επιτρέψετε σε οδοντόβουρτσες διαφορετικών ατόμων να ακουμπήσουν μεταξύ τους εάν φυλάσσονται στο ίδιο δοχείο φύλαξης.
- Φυλάξτε τις οδοντόβουρτσες τουλάχιστον 2 μέτρα μακριά από τη λεκάνη της τουαλέτας. Μικρόβια διασπείρονται μαζί με μικρά σταγονίδια νερού όταν τραβάει κάποιος το καζανάκι.
- Δεν πρέπει να προσπαθούμε να απολυμάνουμε τις οδοντόβουρτσες βυθίζοντάς τις σε στοματόπλυμα ή άλλα διαλύματα. Αυτή η πρακτική, όχι μόνο δε βοηθάει, αλλά μπορεί να διευκολύνει την μόλυνση της οδοντόβουρτσας, εάν το ίδιο διάλυμα χρησιμοποιείται για περισσότερες οδοντόβουρτσες.
- Επίσης, δεν πρέπει για να καθαριστεί να τοποθετείται η οδοντόβουρτσα σε πλυντήριο πιάτων, συσκευή μικροκυμάτων ή σε συσκευές που παράγουν υπεριώδη ακτινοβολία. Όλα τα παραπάνω μπορεί να καταστρέψουν την οδοντόβουρτσα.
- Οι οδοντόβουρτσες δεν πρέπει να φυλάσσονται σε κλειστές θήκες ή δοχεία. Επειδή όταν τοποθετούνται στη θέση τους είναι ακόμη υγρές, αν το κουτί φύλαξης είναι κλειστό, θα ανέβει η υγρασία, κάτι που ευνοεί την ανάπτυξη μικροβίων.
Αντικαταστήστε την οδοντόβουρτσά σας κάθε 3 – 4 μήνες ή νωρίτερα εάν οι τρίχες φαίνονται να έχουν στραβώσει. Αυτή η σύσταση γίνεται από την Αμερικάνικη Οδοντιατρική Ομοσπονδία για να μην χρησιμοποιείται κάποια φθαρμένη οδοντόβουρτσα που είναι λιγότερο αποτελεσματική και όχι για λόγους αποφυγής μόλυνσης της οδοντόβουρτσας από μικρόβια.- Κάποια προϊόντα που υπάρχουν στο εμπόριο για την απολύμανση της οδοντόβουρτσας πρέπει να αποφεύγονται ή να χρησιμοποιούνται με προσοχή και επιφύλαξη. Η απολύμανση της οδοντόβουρτσας είναι μια πρακτική που δεν προτείνεται σήμερα.
Το δόντι του John Lennon και η κορώνα του Elvis Presley
Το δόντι του John Lennon
Ένας Καναδός οδοντίατρος από την Alberta, ο Dr. Michael Zuk, έγινε γνωστός από τη συλλογή που έχει από δόντια διασημοτήτων, όπως είναι μια στεφάνη (θήκη) πορσελάνης του Elvis Presley, που αγόρασε πρόσφατα σε μια δημοπρασία.
Η στεφάνη πορσελάνης του Elvis Presley που είχε ονομαστεί «Η κορώνα του Βασιλιά» (The King’s crown), πουλήθηκε για το ποσόν των 6500 ευρώ και προστέθηκε στη συλλογή του δόκτωρος Zuk, η οποία περιλαμβάνει και έναν τραπεζίτη του John Lennon που αγόρασε πέρυσι από τον ίδιο οίκο δημοπρασιών.
Η στεφάνη είχε κατασκευαστεί για τον αστέρα του rock-and-roll από τον οδοντίατρό του, δόκτωρα Henry Weiss στο Memphis του Tenessee. Πουλήθηκε μαζί με το γύψινο εκμαγείο πάνω στο οποίο κατασκευάστηκε και συνοδευόταν από 5 πιστοποιητικά γνησιότητας, συμπεριλαμβάνοντας και μια επιστολή του manager του Elvis, Joe Esposito.
Η στεφάνη πουλήθηκε από τον οίκο Omega Auctions στο Manchester του Ηνωμένου Βασιλείου και αναμενόταν να δημοπρατηθεί μέχρι το ποσόν των 12.000 ευρώ. «Αν και δεν πρόκειται για πραγματικό δόντι, όπως αυτό του John Lennon, είναι η μόνη στεφάνη του Elvis Presley που υπάρχει και περιμέναμε να πουληθεί σε μεγαλύτερο ποσόν» είπε ο Paul Fairweather της Omega Auctions.
Σύμφωνα με τον Zuk, ο Elvis είχε ένα κενό μεταξύ των μπροστινών δοντιών του και επειδή ντρεπόταν και ήθελε να το κλείσει έβαλε τη στεφάνη στο ένα από τα κεντρικά του δόντια.
H στεφάνη που είχε στο δόντι του ο Elvis Presley, μετά την αντικατάστασή της
Ο Δρ Weiss που παρακολουθούσε τον Presley στο Memphis, άσκησε την οδοντιατρική για 57 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του το 1990. Ήταν οδοντίατρος του βασιλιά του rock-and-roll ως το 1971 και πάντα κρατούσε ένα δεύτερο αντίγραφο των στεφανών που κατασκεύαζε για τους διάσημους πελάτες του. Έτσι, όταν ο Elvis έσπασε τη στεφάνη του πάνω στο μικρόφωνο κατά τη διάρκεια μίας συναυλίας, ο γιος του Weiis, S.Lewis Weiss πήγε αεροπορικώς τη στεφάνη αντικατάστασης στο Las Vegas όπου βρισκόταν ο Presley.
Ο Lennon ήταν φανατικός θαυμαστής του Elvis και έτσι , ο Michael Zuk δηλώνει ότι είναι ενθουσιασμένος που έχει στη συλλογή του οδοντικά ενθύμια από αυτούς τους δύο μέγιστους αστέρες της μουσικής.
Μετεγχειρητικές οδηγίες μετά την αφαίρεση φρονιμιτών
Σε συνέχεια των προηγούμενων σημειωμάτων, σήμερα θα δούμε τις οδηγίες που δίνονται στον ασθενή μετά την ολοκλήρωση της χειρουργικής διαδικασίας αφαίρεσης φρονιμιτών. Οι οδηγίες κατά προτίμηση δίνονται προφορικά αλλά και γραπτά, έτσι ώστε να μην παραλειφθεί κάτι.
Πρώτο 24ωρο:
- Καταπίνετε κανονικά. Στο στόμα σας υπάρχει μόνο το σάλιο σας και ίσως ελάχιστο από το αίμα σας.
- Δαγκώστε τη γάζα που τοποθετήθηκε στο στόμα σας για μισή ώρα. Εάν υπάρχει αιμορραγία μετά, διπλώστε και τοποθετήστε μια γάζα από αυτές που σας δώσαμε και δαγκώστε απαλά. Αλλάζετε τη γάζα κάθε μια ώρα μέχρι να σταματήσει τελείως η αιμορραγία.
- Όσο είστε μουδιασμένος/η, προσέξτε να μη δαγκωθείτε στα χείλη, το μάγουλο ή τη γλώσσα.
- Τοποθετείστε εξωτερικά πάγο. Όσο περισσότερο πάγο βάλετε την πρώτη μέρα, τόσο ευκολότερη θα είναι η μετεγχειρητική πορεία και τόσο λιγότερο θα πρηστείτε. Μπορείτε να βάλετε κάποιο σκεύασμα έτοιμου, ξηρού πάγου, κάποια κρύα κομπρέσα, ή να τυλίξετε μερικά παγάκια σε ένα λεπτό πανάκι και να το τοποθετείτε για 5 λεπτά στην περιοχή. Μετά από αναμονή 5 λεπτών ξανατοποθετούμε τον πάγο για άλλα 5 λεπτά κ.ο.κ.
- Μην σκύβετε, φωνάζετε ή μιλάτε πολύ. Προσπαθείστε να κάνετε ήπιες δραστηριότητες. Όταν ξαπλώσετε βάλτε ένα μαξιλάρι παραπάνω για να μείνει το κεφάλι σας λίγο πιο ψηλά από το υπόλοιπο σώμα σας.
- Μην καταναλώσετε ζεστά φαγητά και ποτά.
- Μην καταναλώσετε γαλακτοκομικά προϊόντα.
- Μη φάτε σκληρές τροφές. Επιστρέψτε στο κανονικό σας διαιτολόγιο σταδιακά τις επόμενες μέρες.
- Μη χρησιμοποιήσετε καλαμάκι γιατί μπορεί να αφαιρεθεί ο θρόμβος από την πληγή και να έχετε αιμορραγία.
- Πάρτε τα φάρμακα που σας συνταγογραφήθηκαν από τον οδοντίατρό σας.
- Μην καπνίσετε για τις πρώτες 24 ώρες. Αυξάνονται πολύ οι πιθανότητες να αφαιρεθεί ο θρόμβος και να έχετε αιμορραγία, να πάθετε ξηρό φατνίο που είναι μια εξαιρετικά επώδυνη κατάσταση που διαρκεί πάνω από μια εβδομάδα και να μεταφέρετε ρύπαρά στοιχεία στην χειρουργημένη περιοχή.
Από το δεύτερο ως το πέμπτο 24ωρο:
- Ξεπλύνετε το στόμα μας αρκετές φορές την ημέρα με χλιαρό αλατόνερο. Σε ένα μπρίκι με νερό βάζετε ένα κουταλάκι αλάτι και κάνετε μπουκώματα.
- Εάν πρηστήκατε αρκετά, μπορείτε να βάλετε ζεστές κομπρέσες εξωτερικά.
- Μην τρίβετε την περιοχή εξωτερικά με το χέρι σας ή εσωτερικά με τη γλώσσα σας.
- Βουρτσίζετε τα δόντια σας κανονικά.
Μετά το πέμπτο 24ωρο, θα πρέπει να μπορείτε να επιστρέψετε στη φυσιολογική λειτουργία του στόματός σας. Ίσως να να σας ενοχλούν τα ράμματα, τα οποία θα αφαιρεθούν περίπου 7-10 μέρες μετά το χειρουργείο.
Η περιοχή όπου αφαιρέθηκαν οι φρονιμίτες σας θα γεμίσει σταδιακά με οστό και θα είναι σα να μην υπήρχε ποτέ δόντι, περίπου 6 μήνες μετά το χειρουργείο.
Οι παραπάνω οδηγίες, με κάποιες τροποποιήσεις ανάλογα με την περίπτωση, μπορούν να ακολουθηθούν μετά από όλες τις χειρουργικές επεμβάσεις στην περιοχή του στόματος. Ο θεράπων οδοντίατρός σας βέβαια θα σας δώσει συγκεκριμένες οδηγίες για τη δική σας περίπτωση.
Εξαγωγή φρονιμίτη: Τι να περιμένουμε
Αφού εξετάσαμε στα προηγούμενα σημειώματα τα προβλήματα που μπορεί να προκύπτουν με τους φρονιμίτες και το τι οδηγεί στην απόφαση για την χειρουργική εξαγωγή τους, θα δούμε τι πρέπει να περιμένουμε κατά τη διάρκεια του χειρουργείου, όπως και κατά τη μετεγχειρητική πορεία.
Κατ’ αρχήν, εάν υπάρχει πόνος και μόλυνση, ο οδοντίατρός μας συνήθως συνταγογραφεί φάρμακα (αντιβιοτικά και αναλγητικά) και το χειρουργείο καθορίζεται για κάποια μετέπειτα ημερομηνία, ώστε να έχουν περάσει τελείως τα συμπτώματα. Μια επέμβαση «εν θερμώ» συνήθως είναι επώδυνη, γιατί δε μπορεί να αναισθητοποιηθεί ικανοποιητικά η περιοχή.
Η επέμβαση συνήθως γίνεται στο οδοντιατρείο, αλλά δεν αποκλείεται να γίνει και σε κάποιο νοσοκομείο ή κλινική, ιδίως αν απαιτείται μέθη ή ακόμη και γενική αναισθησία. Αυτή η πρακτική είναι σπάνια στην Ελλάδα αλλά στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη είναι συνήθης, ιδίως όταν γίνεται ταυτόχρονη αφαίρεση και των τεσσάρων φρονιμιτών. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι κάτω φρονιμίτες είναι πολύ δυσκολότεροι στην εξαγωγή και την επούλωσή τους από τους άνω.
Το πρώτο βήμα είναι η αναισθητοποίηση της περιοχής, όπως περίπου θα γινόταν και για ένα απλό σφράγισμα. Αφού ελεγχθεί η πλήρης αναισθητοποίηση της περιοχής, γίνεται μια τομή στα ούλα που καλύπτουν το δόντι έτσι ώστε να υπάρχει πρόσβαση σε αυτό. Συνήθως, επειδή ο φρονιμίτης είναι εγκλωβισμένος μέσα στο κόκκαλο της γνάθου γίνεται χώρος γύρω από αυτόν, έτσι ώστε να απελευθερωθεί και να μπορέσει να αφαιρεθεί. Στη συνέχεια, ο οδοντίατρος χρησιμοποιεί κάποιους ειδικούς μοχλούς για να κουνήσει το δόντι και στο τέλος να το αφαιρέσει. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χωρίσει το δόντι σε μικρότερα κομμάτια, έτσι ώστε να αφαιρεθεί ευκολότερα. Όταν το δόντι κινείται με τους μοχλούς νιώθουμε κάποια πίεση, καθότι αυτό το αίσθημα δεν καλύπτεται με την αναισθησία, αλλά όχι πόνο. Τονίζεται ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του χειρουργείου, ο ασθενής δεν πρέπει να νιώσει καθόλου πόνο. Εάν κάτι τέτοιο συμβεί, ενημερώνει τον οδοντίατρο, ο οποίος χορηγεί περισσότερο αναισθητικό.
Μετά την αφαίρεση του δοντιού γίνονται ράμματα στην περιοχή έτσι ώστε να κλείσει το τραύμα. Αυτά αφαιρούνται μετά από 7-10 μέρες, εκτός αν έχουν τοποθετηθεί ειδικές κλωστές που απορροφούνται μόνες τους. Τέλος, τοποθετείται μια γάζα πάνω από το τραύμα, πάνω στην οποία ο ασθενής δαγκώνει απαλά, έτσι ώστε να σταματήσει η αιμορραγία, που συνήθως δεν είναι έντονη, λόγω της συρραφής.
Η διαδικασία που περιγράφηκε παραπάνω αφορά κάποιο έγκλειστο ή ημιέγκλειστο φρονιμίτη (που καλύπτεται δηλαδή ολόκληρος ή κάποιο μέρος αυτού από ούλα ή οστό) και τότε η εξαγωγή αναφέρεται ως χειρουργική. Εάν ο φρονιμίτης φαίνεται εξ΄ ολοκλήρου μέσα στο στόμα, τότε η εξαγωγή λέγεται απλή και δεν απαιτεί ράμματα. Η επούλωση μετά από μια απλή εξαγωγή είναι επίσης πολύ ευκολότερη.
Η όλη διαδικασία, ανάλογα με τη δυσκολία του περιστατικού και αν το δόντι είναι στην άνω ή την κάτω γνάθο, αν είναι έγκλειστο ή όχι κ.λπ. μπορεί να διαρκέσει από 10 μέχρι 45 λεπτά. Επιπλέον, χρειάζονται συνήθως περίπου 15 λεπτά, ιδίως στην κάτω γνάθο, μέχρι να αναισθητοποιηθεί η περιοχή.
Εάν χρειάζεται η εξαγωγή και των τεσσάρων φρονιμιτών, εμείς προτείνουμε να γίνεται σε δύο ραντεβού, το ένα για τους δύο φρονιμίτες αριστερά και το άλλο για τους δεξιά. Εάν η εξαγωγή γίνει σε 4 συνεδρίες, μια για κάθε δόντι, θα υπάρξει τέσσερις φορές υποβολή του ασθενή σε χειρουργείο, ενώ ο άνω φρονιμίτης συνήθως είναι εύκολος και δε θα επιβαρύνει ιδιαίτερα τη διαδικασία ή την επούλωση. Επίσης, τα δύο τραύματα θα είναι αντικρυστά (άνω και κάτω) και θα κλείσουν περίπου ταυτόχρονα, οπότε η περίοδος που ο ασθενής θα έχει δυσκολία στη μάσηση θα είναι η μισή απ’ ότι αν τα τραύματα δημιουργούνταν σε άλλο χρόνο. Αντίθετα, αν η εξαγωγή και των τεσσάρων φρονιμιτών γίνει σε μια συνεδρία, η διαδικασία θα διαρκέσει πολύ χρόνο και θα υπάρχει το δυσάρεστο αίσθημα ο ασθενής να είναι τελείως μουδιασμένος, δεξιά και αριστερά και να μη νιώθει καθόλου το στόμα του. Επίσης, κατά τη μετεγχειρητική περίοδο, θα έχει δυσκολία στη μάσηση και οίδημα και στις δύο πλευρές, κάτι σαφώς δυσάρεστο.
Στο τελευταίο σημείωμα σχετικά με τους φρονιμίτες, θα αναφερθούμε στις μετεγχειρητικές οδηγίες, για να έχουμε μια ταχύτερη και ευκολότερη επούλωση.
Εξαγωγή φρονιμίτη: Η δύσκολη απόφαση
Πριν πάρουμε την απόφαση να προχωρήσουμε στην αφαίρεση των φρονιμιτών συνήθως έχουμε ταλαιπωρηθεί πολλές φορές με φλεγμονές, πρήξιμο και πόνο. Άλλοτε όμως, προτείνεται από τον οδοντίατρο να εξαχθούν χωρίς εμείς να έχουμε κάποιο σύμπτωμα, οπότε η απόφαση για να προχωρήσουμε σε αυτή τη χειρουργική επέμβαση γίνεται δυσκολότερη. Τι πρέπει να σκεφτούμε λοιπόν πριν πάρουμε την απόφαση?
Οι φρονιμίτες εξάγονται είτε για να διορθωθεί κάποιο ήδη υπάρχον πρόβλημα είτε για να προληφθεί η δημιουργία προβλημάτων στο μέλλον. Στο προηγούμενο σημείωμα στο blog μας αναφέρονται αναλυτικά τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν από τους φρονιμίτες.
Μια τέτοια χειρουργική επέμβαση, όπως κάθε χειρουργείο, έχει κάποια περίοδο επούλωσης, όπου συνήθως ο ασθενής ταλαιπωρείται με πόνο, οίδημα κ.λπ. μέχρι να γίνει μια αρχική επούλωση του τραύματος. Ποιά είναι όμως τα πιθανά προβλήματα που μπορεί να προέλθουν από την εξαγωγή των φρονιμιτών που δεν έχουν να κάνουν με τη φυσιολογική διαδικασία επούλωσης από το χειρουργείο?
- Βλάβες σε διπλανά δόντια είτε από τη διαδικασία της εξαγωγής είτε επειδή απλά ο φρονιμίτης ήταν πολύ κοντά σε αυτά και τα τραυμάτισε βγαίνοντας.
- Βλάβες σε οδοντιατρικές εργασίες (σφραγίσματα, στεφάνες κ.λπ.) κατά την εξαγωγή των φρονιμιτών.
- Τραυματισμός του κάτω φατνιακού νεύρου, κάτι που μπορεί να είναι παροδικό και να επανέλθει σε διάστημα έως 6 μηνών ή μπορεί και να είναι μόνιμο. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι σπάνιο αλλά προκαλεί μια αναπηρία, όπου ο ασθενής δεν αισθάνεται το χείλος και τη μια πλευρά του στόματός του.
- Αιμορραγία που δε σταματά για πάνω από 24 ώρες.
- Ξηρό φατνίο. Πρόκειται για μια κατάσταση άγνωστης αιτιολογίας, κατά την οποία το φατνίο (η τρύπα που έχει μείνει μετά την αφαίρεση του δοντιού) δε γεμίζει με αίμα. Προκαλεί έντονο πόνο για διάστημα περίπου 10 ημερών.
- Μόλυνση λόγω της εισόδου μικροβίων στο χειρουργικό πεδίο. Μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο, οίδημα και καθυστέρηση της επούλωσης.
- Σπάνια, μπορεί να συμβεί κάταγμα της γνάθου ή κάποια επικοινωνία με το ιγμόρειο, όταν ο φρονιμίτης που εξάγεται είναι στην άνω γνάθο.
- Προβλήματα με την αναισθησία, η οποία όμως είναι ίδια με αυτή που χορηγείται για ένα απλό σφράγισμα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι φρονιμίτες πολλές φορές ανατέλλουν κανονικά και λειτουργούν όπως όλα τα δόντια μας, βοηθώντας στη μάσηση, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος για την αφαίρεσή τους. Όταν όμως ο οδοντίατρός μας προτείνει για κάποιους λόγους την εξαγωγή τους, χωρίς αυτοί να έχουν κανένα σύμπτωμα, αφού μας εξετάσει κλινικά και δει μια πανοραμική ακτινογραφία του στόματός μας, πέρα από την εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουμε στην επιστημονική άποψή του, τι θα πρέπει να σκεφτούμε για να προχωρήσουμε στο χειρουργείο?
- Είναι πιθανό τα προβλήματα για τα οποία προσπαθούμε να κάνουμε πρόληψη να μην εμφανιστούν ποτέ στη ζωή μας. Αυτό βέβαια δε μπορούμε να το ξέρουμε εκ των προτέρων.
- Είναι εξαιρετικά σπάνιο να προκληθεί κάποια σοβαρή βλάβη στην υγεία μας από την εξαγωγή των φρονιμιτών, πέρα από τη φυσιολογική ταλαιπωρία μετά από ένα χειρουργείο. Παρ’ όλα αυτά, κάθε χειρουργείο έχει ρίσκα και πρέπει να γίνεται μόνο όταν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις.
- Στην εφηβεία και μέχρι περίπου τα 25, οι ρίζες των φρονιμιτών δεν έχουν διαπλαστεί πλήρως και το κόκκαλο της γνάθου είναι λιγότερο πυκνό, οπότε η εξαγωγή γίνεται ευκολότερα. Το πόσο εύκολα γίνεται η εξαγωγή έχει να κάνει με το πόσο έντονα θα είναι τα συμπτώματα κατά την επούλωση του χειρουργείου.
- Τα περισσότερα προβλήματα με τους φρονιμίτες παρουσιάζονται πριν την ηλικία των 25.
- Εάν υπάρχει κάποιο άλλο ιατρικό πρόβλημα που μπορεί να επιδεινωθεί μεγαλώνοντας, είναι καλύτερο να εξαχθούν νωρίτερα οι φρονιμίτες ώστε να μην επιβαρύνουν τη γενική κατάσταση της υγείας με επαναλαμβανόμενες φλεγμονές και μολύνσεις.
Τέλος, πριν πάρετε την απόφαση για την εξαγωγή των φρονιμιτών σας, ο οδοντίατρός σας θα πρέπει μετά την κλινική και ακτινογραφική εξέταση του στόματός σας να σας έχει ενημερώσει πλήρως για την κατάσταση και τα πιθανά προβλήματα που υπάρχουν σε σχέση με τους φρονιμίτες, όπως και τα πιθανά ρίσκα που εμπλέκονται στο χειρουργείο. Μη διστάσετε να κάνετε ερωτήσεις, στις οποίες πρέπει να πάρετε ικανοποιητικές απαντήσεις.
Στο επόμενο σημείωμα θα ασχοληθούμε με την εξαγωγή των φρονιμιτών και το τι πρέπει να περιμένουμε κατά την εξαγωγή και στην μετεγχειρητική πορεία.
Τρίτος γομφίος (Φρονιμίτης): Ένα δόντι που δεν θα θέλαμε να υπάρχει
Οι τρίτοι γομφίοι ή αλλιώς σωφρονιστήρες ή φρονιμίτες, είναι τα τελευταία δόντια της άνω και της κάτω γνάθου, που εμφανίζονται συνήθως στα τελευταία στάδια της εφηβείας μέχρι τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας της ζωής του νεαρού ενήλικα.
Οι φρονιμίτες μπορεί να ανατείλουν κανονικά και να λειτουργούν φυσιολογικά στο στόμα, αλλά μπορούν να προκαλέσουν και πολλά προβλήματα που οδηγούν στην ανάγκη για την εξαγωγή τους, μια διαδικασία πολλές φορές επίπονη.
Τα πιο συνηθισμένα προβλήματα με τους φρονιμίτες είναι:
Περιστεφανίτιδα. Σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να μην υπάρχει αρκετός χώρος στη γνάθο για να βγει ο φρονιμίτης οπότε παραμένει έγκλειστος ή ημιέγκλειστος, δηλαδή ολόκληρος ή ένα μέρος του μέσα στο οστό της γνάθου ή καλυπτόμενος από ουλικό ιστό. Όταν ο φρονιμίτης έχει βγει μερικώς, υπάρχει ένα τμήμα ούλου πάνω από αυτόν, κάτω από το οποίο συσσωρεύονται μικρόβια και υπολείμματα τροφών τα οποία είναι δύσκολο να καθαριστούν με την οδοντόβουρτσα και το οδοντικό νήμα, με αποτέλεσμα να γίνονται μολύνσεις και φλεγμονή, η οποία ονομάζεται περιστεφανίτιδα. Η περιστεφανίτιδα μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα και τοπική αντισηψία, αλλά επειδή ο φρονιμίτης θα παραμείνει στην ίδια θέση, είναι βέβαιο ότι τα συμπτώματα θα εμφανιστούν και πάλι, οπότε πρέπει να γίνει εξαγωγή του. Άτομα με γενικότερα προβλήματα υγείας, είναι πιθανό να παρουσίασουν εντονότερα συμπτώματα από τους φρονιμίτες τους.
Τα συμπτώματα της περιστεφανίτιδας που προέρχεται από τον φρονιμίτη μπορεί να είναι:
- Μια ήπια ενόχληση, η οποία φεύγει μετά από μερικές μέρες, ως έντονος πόνος που διαρκεί έως μια εβδομάδα, ακόμη και με φαρμακευτική αντιμετώπιση.
- Ερυθρότητα των ούλων δίπλα στο φρονιμίτη.
- Πρήξιμο που μπορεί να είναι έντονο και ορατό από μακριά.
- Πυρετός.
- Πύον που βγαίνει από το ούλο που καλύπτει το φρονιμίτη.
- Επώδυνοι και πρησμένοι λεμφαδένες στον τράχηλο ή κάτω από τη γνάθο.
- Δυσκολία κατάποσης και ανοίγματος του στόματος.
Προβλήματα στα διπλανά δόντια
Οι δεύτεροι γομφίοι που είναι τα τελευταία δόντια πριν τους φρονιμίτες είναι σημαντικά για τη μάσηση. Πολλές φορές, ένας έγκλειστος φρονιμίτης βρίσκεται λοξά μέσα στη γνάθο και στην προσπάθειά του να βγει μέσα στο στόμα χτυπάει στη ρίζα του δεύτερου γομφίου, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στον τερηδονισμό του δοντιού αυτού, σε απώλεια του οστού που το στηρίζει και τελικά να οδηγήσει στην ανάγκη για εξαγωγή του. Συνεπώς και σε αυτή την περίπτωση, ο φρονιμίτης πρέπει να εξαχθεί νωρίς, πριν δημιουργηθούν μη αντιστρεπτά προβλήματα στους δεύτερους γομφίους.
Υπερέκφυση
Όταν ο ένας φρονιμίτης είναι έγκλειστος και ο άλλος έχει βγει, επειδή δεν υπάρχει δόντι στο οποίο να δαγκώνει, πολλές φορές υπερεκφύεται (ανατέλλει παραπάνω από ότι πρέπει) με αποτέλεσμα να δαγκώνει στο ούλο της αντίθετης γνάθου όταν κλείνουμε το στόμα μας, και να ερεθίζεται διαρκώς αυτή η περιοχή. Και σε αυτή την περίπτωση ο φρονιμίτης πρέπει να εξάγεται.
Δάγκωμα της παρειάς και προβλήματα μάσησης
Πολλές φορές, οι φρονιμίτες, ακόμη και αν έχουν βγει τελείως, είναι στραβοί, οπότε μπορεί να δαγκώνεται συχνά η παρειά (μάγουλο) και να τραυματίζεται. Η εξαγωγή του φρονιμίτη ενδείκνυται και σε αυτή την περίπτωση.
Τερηδόνα
Επειδή είναι πολύ δύσκολο να γίνει σωστή στοματική υγιεινή στην περιοχή του φρονιμίτη, είναι πολύ συνηθισμένο αυτός να τερηδονίζεται. Επίσης λόγω της θέσης του, είναι πολύ δύσκολο για τον οδοντίατρο να κάνει μια σωστή αποκατάσταση σε έναν τερηδονισμένο φρονιμίτη, οπότε και πάλι μπορεί να επιβάλλεται η εξαγωγή του.
Στράβωμα των δοντιών
Αποτελεί κοινή πεποίθηση στον κόσμο ότι οι φρονιμίτες είναι υπεύθυνοι για το στράβωμα των προσθίων δοντιών, που πιέζονται όταν αυτοί βγαίνουν. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές επιστημονικές ενδείξεις για να υποστηριχθεί κάτι τέτοιο και πρέπει τέτοιες καταστάσεις να αντιμετωπίζονται κατά περίπτωση.
Η εξαγωγή των φρονιμιτών αποτελεί πολλές φορές μια δύσκολη επέμβαση, αν και είναι σπανιότατο να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα υγείας που προέρχονται από το χειρουργείο, πέρα από την περίοδο που χρειάζεται για την επούλωση του τράυματος. Παρ’ όλ’ αυτά, μια τέτοια επέμβαση παραμένει μια χειρουργική επέμβαση που πρέπει να γίνεται μόνο όταν υπάρχουν ενδείξεις και πολλές φορές δεν αποφασίζεται εύκολα. Σχετικά με τα κριτήρια που πρέπει να οδηγήσουν σε αυτή την απόφαση, καθώς και για το τι πρέπει να περιμένει κανείς κατά τη διάρκεια και μετά από ένα τέτοιο χειρουργείο, μείνετε συντονισμένοι στο blog μας, στα σημειώματα που θα ακολουθήσουν!
Email us 
Folow us 
Like us 
Join us