- Bonding – Όψεις σύνθετης ρητίνης
- Αισθητική Οδοντιατρική
- Δόντια που λείπουν
- Εμφυτεύματα
- Ενδοδοντία – Απονευρώσεις
- Ενημέρωση-Οδηγίες-Συμβουλές
- Ένθετα Πορσελάνης
- Εξαγωγές Δοντιών – Φρονιμίτες
- Λευκά Σφραγίσματα
- Λεύκανση
- Νόσοι του στόματος
- Οδοντιατρική ακτινογραφία
- Ολοκεραμικές στεφάνες και γέφυρες – Ζιρκονία
- Ορθοδοντική
- Όψεις Πορσελάνης
- Παιδοδοντία
- Περιοδοντολογία
- Στοματική Υγιεινή – βούρτσισμα, νήμα κ.λπ.
- Χωρίς κατηγορία
Οδοντιατρικές Ακτινογραφίες: Πόσο ασφαλείς είναι?
Οι οδοντιατρικές ακτινογραφίες είναι ένα χρήσιμο διαγνωστικό μέσο που βοηθά τον οδοντίατρο να αναγνωρίσει βλάβες που δεν διακρίνονται από την κλινική εξέταση. Το πόσο συχνά πρέπει να λαμβάνονται ακτινογραφίες εξαρτάται από την κατάσταση της στοματικής υγείας του ατόμου, την ηλικία του, τις πιθανότητες να αναπτύξει κάποια νόσο του στόματος και το αν υπάρχουν σημεία ή συμπτώματα που υποδηλώνουν την πιθανότητα ύπαρξης κάποιου προβλήματος. Για παράδειγμα, κάποιοι που έχουν πολλά σφραγίσματα στο στόμα τους, είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν κάποια τερηδονική αλλοίωση (χάλασμα του δοντιού) από κάποιους άλλους. Ο Οδοντίατρος θα κάνει την κλινική εξέταση, θα λάβει υπ’ όψιν του το ιατρικό και οδοντιατρικό ιστορικό του ασθενή και θα προτείνει εάν και πότε χρειάζονται ακτινογραφίες.
Υπάρχουν διαφόρων ειδών ακτινογραφίες που χρησιμοποιούνται στην οδοντιατρική. Οι πιο κοινές είναι οι μικρές ακτινογραφίες που συνήθως λαμβάνονται στο οδοντιατρείο. Αυτές, ανάλογα με την περιοχή των δοντιών που απεικονίζουν, λέγονται περιακροριζικές, όταν δείχνουν ολόκληρο το δόντι με τη ρίζα του και οπισθομυλικής σύγκλεισης (Bitewings), όταν απεικονίζουν το μέρος των δοντιών που βρίσκεται στο στόμα με μέρος της ρίζας. Επίσης, ευρέως χρησιμοποιείται η πανοραμική γναθογραφία, μια ακτινογραφία που δείχνει την άνω και την κάτω γνάθο, ως τη μύτη, τα ιγμόρεια και το πηγούνι. Η πανοραμική ακτινογραφία χρειάζεται σε περιπτώσεις που υπάρχουν πολλά προβλήματα και χρειάζεται να ελεγχθούν πολλές περιοχές του στόματος, όπως επίσης και σε περιπτώσεις όπου χρειάζεται να γίνει μια καλή απεικόνιση των φρονιμιτών. Η αξονική τομογραφία άνω ή κάτω γνάθου είναι επίσης ένα σύγχρονο διαγνωστικό μέσον σε πολλές περιπτώσεις, όπως όταν χρειάζεται να τοποθετηθούν οδοντικά εμφυτεύματα.Τα σύγχρονα μηχανήματα “κωνικής δέσμης” ακτινοβολούν ελάχιστα τον ασθενή σε σχέση με τους συμβατικούς αξονικούς τομογράφους, με σημαντικά χαμηλότερο κοστος, και προσφέρουν εξαιρετική απεικόνιση των περιοχών που ενδιαφέρουν, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες προβλημάτων κατά την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων.
Μια ελάχιστη ακτινογραφική εξέταση, κατά τη γνώμη του υπογράφοντος, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει ένα πλήρες check up είναι, πέρα από την ενδελεχή κλινική εξέταση και η λήψη 2 ακτινογραφιών Bitewing (δεξιά και αριστερά) κάθε δύο χρόνια το πολύ, έτσι ώστε να διαπιστωθεί αν υπάρχει κάποια τερηδονική αλλοίωση στα σημεία που τα δόντια ακουμπούν μεταξύ τους. Τονίζεται ότι αυτές οι περιοχές δεν μπορούν να ανιχνευθούν κλινικά, κατά την εξέταση από το γιατρό, πριν οι αλλοιώσεις γίνουν πολύ μεγάλες και δημιουργηθούν μεγαλες, ορατές τρύπες στα δόντια. Ανάλογα όμως με το πρόβλημα που πρέπει να διαγνωσθεί, μπορεί να χρειαστούν περισσότερες ακτινογραφίες για να ελεγχθεί η κατάσταση των ούλων ή η πορεία της ανάπτυξης των γνάθων. Πολλές φορές ο οδοντίατρος χρειάζεται ένα πλήρες σετ ακτινογραφιών σε κάποιον νέο ασθενή και για να έχει ένα σημείο βάσης, κάτι δηλαδή με το οποίο θα μπορεί να συγκρίνει μελλοντικά για να διαπιστώσει πιθανές αλλαγές. Εάν τυχόν ο προηγούμενος οδοντίατρός σας έχει ακτινογραφίες από τα δόντια σας, καλό είναι να ζητήσετε αντίγραφα, ή και τις ίδιες τις ακτινογραφίες για να τις δώσετε στον καινούργιο σας γιατρό.
Οι οδοντιατρικές ακτινογραφίες είναι ασφαλέστατες και η δόση της ακτινοβολίας που λαμβάνεται από αυτές είναι ελάχιστη, Αρκεί να αναφερθεί ότι η ακτινοβολία που λαμβάνεται για 4 ακτινογραφίες τύπου Bitewing είναι 0,005 mSv (mili Sievert), ποσότητα ακτινοβόλησης που λαμβάνεται από το περιβάλλον σε λιγότερες από 24 ώρες. Αυτή η δόση, ισούται με την ακτινοβόληση που δέχεται κάποιος σε μια αεροπορική πτήση μίας ώρας. Μια αξονική τομογραφία θώρακος ακτινοβολεί τον ασθενή με δόση περίπου 7 mSv, ποσότητα ακινοβολίας που ισούται με περίπου 5.000 οδοντιατρικές ακτινογραφίες!
Ακόμη όμως και αυτή η ελάχιστη δόση είναι καλό να λαμβάνεται μόνο όταν υπάρχει λόγος, για να βελτιωθεί η πρόληψη και να γίνει σωστότερη η θεραπεία των ασθενών. Η Αμερικάνικη Οδοντιατρική Ομοσπονδία προτείνει τη λήψη ακτινογραφιών με πλακίδια δείκτη ευαισθησίας Ε ή F ή τη λήψη ψηφιακών ακτινογραφιών με τις οποίες ακινοβολείται κατά 80% λιγότερο ο ασθενής. Απαραίτητο είναι ο ασθενής να φοράει μια ποδιά από μόλυβδο κατά τη διάρκεια της ακτινοβόλησής του, που ελαχιστοποιεί την έκθεση της κοιλιακής χώρας και των γεννητικών οργάνων στην ακτινοβολία. Ένα κολλάρο από μόλυβδο που προστατεύει τον θυρεοειδή, ενσωματωμένο στην ποδιά ή και μόνο του, θεωρείται επίσης απαραίτητο κατά τη λήψη οδοντιατρικών ακτινογραφιών.
Οι ακτινογραφίες είναι ασφαλείς και για τα παιδιά, τα οποία μάλιστα πολλές φορές τις χρειάζονται συχνότερα από τους ενήλικες λόγω της διατροφής που κάνουν και της χειρότερης στοματικής υγιεινής που πολλές φορές ασκούν. Ακτινογραφίες μπορούν να γίνουν και σε έγκυες γυναίκες, καλό όμως είναι να αποφεύγονται στο πρώτο τρίμηνο, εκτός αν υπάρχει κάποια επείγουσα ανάγκη για αυτές. Οι οδοντιατρικές ακτινογραφίες δεν έχουν απολύτως καμία επίδραση σε γυναίκες που σκοπεύουν να μείνουν έγκυες ή σε μητέρες που θηλάζουν.
Φρούτα και λαχανικά κατά του καρκίνου του στόματος
Το 2011, ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Αμερικάνικης Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας, καταλήγει μετά από εκτενή έρευνα στη βιβλιογραφία, ότι δίαιτα πλούσια σε φρούτα και λαχανικά, με μειωμένη πρόσληψη κρέατος, αποτελεί ένα βασικό μέτρο πρόληψης του καρκίνου του στόματος. Επίσης, οι συγκεκριμένοι ερευνητές συνιστούν σε όλους τους Οδοντιάτρους, ως μέτρα πρόληψης του καρκίνου να προτείνουν στους ασθενείς τους εκτός από τη διακοπή του καπνίσματος και της κατανάλωσης αλκοόλ, την αλλαγή των διατροφικών συνηθειών.
Τα τελευταία 50 χρόνια έχουν γίνει πάνω από 40 επιδημιολογικές εργασίες σχετικά με τη σχέση της κατανάλωσης φρούτων και λαχανικών και του καρκίνου του στόματος. Τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα σε όλους τους πληθυσμούς που μελετήθηκαν. Αν και ο μηχανισμός προστασίας από τον καρκίνο του στόματος δεν είναι απολύτως γνωστός, υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για να βγουν κάποια σημαντικά συμπεράσματα. Οι βιταμίνες C και E έχουν αντιοξειδωτική δράση και μειώνουν βλάβες στο DNA, μειώνοντας τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου. Τα ξινά φρούτα, όπως τα πορτοκάλια και τα λεμόνια επηρεάζουν θετικά την ανανέωση των κυττάρων και βοηθούν στην απομάκρυνση των παλαιών. Φρούτα όπως τα βατόμουρα περιέχουν ελλαγικό οξύ, το οποίο βοηθά στην πρόληψη του καρκίνου του στόματος και λαχανικά όπως το μπρόκολο, το κουνουπίδι και το λάχανο έχουν παρόμοια δράση.
Επίσης, αυξάνονται ταχύτατα οι ενδείξεις και οι μελέτες που καταδεικνύουν ότι τα Ωμέγα – 3 λιπαρά οξέα, τα προβιοτικά και η βιταμίνη D βοηθούν στην πρόληψη της περιοδοντικής νόσου, πέρα από την πρόληψη του καρκίνου.
Αντίθετα, ο κίνδυνος για καρκίνο του στόματος αυξάνεται με την κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος και ζωικών λιπών. Μια μελέτη που έγινε στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Louisiana το 2008 έδειξε ξεκάθαρα τη σχέση που είχε η κατανάλωση ζωικών προϊόντων με το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα της κεφαλής και του τραχήλου, όπως επίσης και με τον καρκίνο του προστάτη και των ωοθηκών.
Ο ρόλος των Οδοντιάτρων είναι εκτός από τον έλεγχο των μαλακών και των σκληρών ιστών για καρκίνο του στόματος, να δίνουν και τις κατάλληλες οδηγίες διατροφής, ιδίως σε ασθενείς που έχουν αυξημένο κίνδυνο να νοσήσουν από καρκίνο του στόματος. Τέτοιοι είναι οι καπνιστές και οι πρώην καπνιστές, οι χρήστες αλκοόλ και αυτοί που έχουν προκαρκινικές καταστάσεις όπως είναι η λευκοπλακία, η ερυθροπλακία και ο ομαλός λειχήνας.
Το Botox μειώνει το τρίξιμο των δοντιών στον ύπνο
Ο βρουξισμός, ή τρίξιμο των δοντιών, είναι η πιο κοινή διαταραχή του ύπνου, που παρουσιάζεται σε πολλούς ανθρώπους που μπορεί ακόμη και να το αγνοούν, όπως σημειώνουν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τέξας. Μέχρι στιγμής, οι μόνες θεραπείες για τον βρουξισμό κατά τον ύπνο είναι οι νάρθηκες νυκτός και τα μυοχαλαρωτικά φάρμακα, οι οποίες μάλιστα αποτελούν συμπτωματικές θεραπείες και όχι αιτιολογικές. Αυτό σημαίνει ότι αντιμετωπίζουν το τρίξιμο των δοντιών και προλαμβάνουν τη φθορά των δοντιών αλλά όχι την αιτία που το προκαλεί, με αποτέλεσμα όταν σταματήσει ο ασθενής να φοράει το νάρθηκα, ή όταν σταματήσει να παίρνει τα φάρμακα, να ξεκινά και πάλι το πρόβλημα.
Δύο έρευνες που παρουσιάστηκαν πρόσφατα στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικάνικης Ακαδημίας Νευρολογίας, δείχνουν ότι είναι πιθανό η χρήση ενέσιμου Botox να αντιμετωπίζει το τρίξιμο των δοντιών κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Στην πρώτη έρευνα συμμετείχαν 23 άτομα που ανέφεραν νυκτερινό βρουξισμό με πόνο στην κροταφογναθική άρθρωση. Μετά από καταγραφή του προβλήματος και πλήρη μελέτη του ύπνου των ασθενών, έγιναν ενέσεις είτε με Botox είτε με placebo (δηλαδή με φάρμακο που δεν έχει καμία επίδραση στον ασθενή) στους κροταφίτες και τους μασητήρες μυς. Η επιλογή των ασθενών που πήραν το Botox και αυτών που πήραν το placebo ήταν τυχαία. Μετά από 4 εβδομάδες εκτιμήθηκε η κατάσταση των ασθενών και βρέθηκε ότι αυτοί στους οποίους έγιναν ενέσεις Botox παρουσίασαν μείωση στο τρίξιμο των δοντιών κατά τον ύπνο και στον πόνο που είχαν.
Στην δεύτερη εργασία, οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν επί 8 χρόνια, στα οποία ελάμβαναν κάθε 6 μήνες ενέσεις με Botox και βρέθηκε επίσης ότι ο νυκτερινός βρουξισμός αντιμετωπίστηκε.
Η βοτουλινική τοξίνη (Botox) είναι μια ουσία που αποδυναμώνει και ηρεμεί προσωρινά τους μυς, οπότε το αποτέλεσμα που βρέθηκε στις έρευνες εξηγείται λογικά. Χρειάζονται βέβαια κι άλλες μελέτες, με περισσότερους ασθενείς, έτσι ώστε να αναπτυχθεί το κατάλληλο πρωτόκολλο σχετικά με τη δοσολογία και τα διαστήματα στα οποία πρέπει να χορηγείται το Botox για να υπάρχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Από τις πρώτες ενδείξεις που προσφέρει η επιστήμη, φαίνεται ότι το Botox αποτελεί ένα πιθανό βοήθημα στην αντιμετώπιση του τριξίματος των δοντιών κατά τον ύπνο.
Βρουξισμός: Το τρίξιμο των δοντιών κατά τον ύπνο
Η συνήθεια του τριξίματος ή του σφιξίματος των δοντιών κατά τη διάρκεια του ύπνου εμφανίζεται στο 15 – 30% του πληθυσμού και αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα γιατί, μακροπρόθεσμα, τα δόντια αποτρίβονται και η κροταφογναθική άρθρωση, που είναι η πιο περίπλοκη άρθρωση του σώματος, φθείρεται και αρχίζει να πονάει. Πρόκειται για τη μικρή άρθρωση που κινείται όταν ανοίγουμε το στόμα μας, μπροστά από τα αυτιά μας. Ακόμη, μπορεί να παρουσιαστούν πονοκέφαλοι, να φθαρούν ή και να σπάσουν δόντια, να σπάσουν και να χρειάζονται συνεχείς αντικαταστάσεις οδοντιατρικές εργασίες που ο ασθενής έχει στο στόμα του και να προκληθούν κράμπες στους μυς. Επίσης, ο βρουξιστής, όπως λέγονται αυτοί που τρίζουν τα δόντια τους, κάνει πάρα πολύ θόρυβο τρίζοντας τα δόντια του και ξυπνάει με κουρασμένο το μυικό σύστημα του προσώπου του. Για να καταλάβουμε πόσο καταστροφική είναι αυτή η συνήθεια, αρκεί να αναφέρουμε ότι οι δυνάμεις που μπορεί να αναπτυχθούν στα δόντια κάποιου κατά τη διάρκεια του βρουξισμού στον ύπνο μπορεί να φτάσουν τους 3 τόνους!
Ο βρουξισμός ανήκει στις παραλειτουργικές συνήθειες και με αυτό εννοούμε ότι πρόκειται για μια λειτουργία που δε σχετίζεται με τις φυσιολογικές λειτουργίες της μάσησης και της ομιλίας. Συνήθως γίνεται κατά τη διάρκεια της νύχτας αλλά μπορεί να παρουσιάζεται και κατά την ημέρα και δεν προκαλεί έντονα συμπτώματα, με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς να μη γνωρίζουν ότι πάσχουν από αυτό το πρόβλημα.
Ο βρουξισμός σχετίζεται άμεσα με το στρες, αν και γενικότερα θεωρείται άγνωστης αιτιολογίας. Έχουν γίνει έρευνες που δείχνουν ότι για παράδειγμα, φοιτητές που έτριζαν έντονα τα δόντια τους κατά τη διάρκεια της εξεταστικής περιόδου, δεν παρουσίαζαν απολύτως κανένα σύμπτωμα κατά τη διάρκεια των διακοπών. Υπάρχουν όμως κι άλλοι παράγοντες που συντελούν στην εμφάνιση του βρουξισμού, όπως είναι τα δόντια που λείπουν και τα στραβά δόντια.
Η αντιμετώπιση του βρουξισμού γίνεται αρχικά με νάρθηκες νυκτός, κάποιο σκληρό μασελάκι που κατασκευάζει ο οδοντίατρος και τοποθετείται στα δόντια, συνήθως της άνω γνάθου, με σκοπό να προστατεύονται από την αποτριβή και να γίνονται οι κινήσεις της γνάθου ανεμπόδιστα ώστε να μην κωπώνεται η άρθρωση. Σε άλλες περιπτώσεις, χορηγούνται μυοχαλαρωτικά φάρμακα, ανάλογα με τη βαρύτητα του προβλήματος και τη διάγνωση που θα θέσει ο οδοντίατρος. Σε περιπτώσεις που υπάρχει δυσλειτουργία, πιάσιμο ή πόνος στην άρθρωση, μπορεί να συστηθούν και κάποιες φυσιοθεραπευτικές ασκήσεις που βελτιώνουν την κινητικότητα και ανακουφίζουν το μυικό σύστημα της περιοχής.
Μερικά μυστικά για να μειωθεί ή και να σταματήσει ο βρουξισμός είναι:
- Αποφύγετε την κατανάλωση καφεΐνης, ιδίως μετά τις 5 το απόγευμα. Παρομοίως, αποφύγετε να καταναλώσετε αναψυκτικά τύπου κόλα και σοκολάτα.
- Αποφύγετε την κατανάλωση αλκοόλ. Έχει βρεθεί ότι το τρίξιμο των δοντιών αυξάνεται μετά τη χρήση αλκοόλ.
- Μη δαγκώνετε μολύβια, τα νύχια σας και γενικά οτιδήποτε άλλο εκτός από το φαγητό. Η χρήση τσίχλας για πολύ ώρα πρέπει επίσης να αποφεύγεται γιατί οι μυς συνηθίζουν να λειτουργούν συνέχεια και αυξάνονται και πάλι οι πιθανότητες βρουξισμού.
- Σχετικά με τον βρουξισμό κατά τη διάρκεια της ημέρας, προσπαθήστε να φέρετε το πρόβλημα στο συνειδητό σας. Όποτε το κάνετε, σημειώστε σε ένα χαρτί την ώρα – βοηθά έτσι ώστε η υποσυνείδητη αυτή κίνηση να έρθει στην επιφάνεια και να δώσετε τη συνειδητή επιλογή να σταματήσετε το σφίξιμο των δοντιών σας. Επίσης, μπορείτε να βάζετε την άκρη της γλώσσας σας ανάμεσα στο δόντια σας.
- Πριν κοιμηθείτε, μπορείτε να κρατήσετε για λίγη ώρα ένα ζεστό πανί ή κομπρέσα μπροστά από τα αυτιά σας, έτσι ώστε να χαλαρώσετε τους μυς.
- Πριν την κατάκλιση, μπορείτε να πιείτε κάποιο χαλαρωτικό ρόφημα όπως είναι η βαλεριάνα ή το χλιαρό γάλα.
Ο καθαρισμός των δοντιών προστατεύει από την καρδιακή προσβολή!
Οι ενήλικες που επισκέπτονται συχνά τον οδοντίατρο για καθαρισμό των δοντιών τους, φαίνεται ότι έχουν λιγότερες πιθανότητες να πάθουν καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό, όπως φαίνεται σε μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό American Journal of Medicine.
Σε αυτή τη μελέτη συμμετείχαν 22.000 ενήλικες άνω των 50 ετών με όσους από αυτούς έκαναν καθαρισμό των δοντιών τους τον τελευταίο χρόνο κατά τη στιγμή της καταγραφής, να έχουν λιγότερες πιθανότητες να πάθουν έμφραγμα ή εγκεφαλικό για τα επόμενα 7 χρόνια που τους παρακολούθησαν οι ερευνητές. Σε αυτά τα 7 χρόνια, αυτοί που έκαναν καθαρισμό των δοντιών τους έπαθαν σε ποσοστό 1,6% καρδιακή προσβολή και σε ποσοστό 8,9% εγκεφαλικό. Αυτοί που δεν είχαν κάνει καθαρισμό, έπαθαν σε ποσοστό 2,2% καρδιακή προσβολή και 10% εγκεφαλικό. Στη μελέτη αυτή εξετάστηκαν κι άλλοι παράγοντες όπως είναι η ύπαρξη διαβήτη, υψηλής πίεσης ή νεφρικής ανεπάρκειας και τελικά βρέθηκε ότι ο οδοντιατρικός καθαρισμός σχετίζεται με 31% μείωση στο ρίσκο καρδιακής προσβολής και 15% μείωση στο ρίσκο εγκεφαλικού. Από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη μελέτη, όσοι συνέχισαν να κάνουν τακτικούς οδοντιατρικούς καθαρισμούς είχαν ακόμη μικρότερο ρίσκο να εμφανίσουν τις παραπάνω καρδιαγγειακές ασθένειες. Υπήρξαν όμως και πολλές ουσιώδεις παράμετροι που δεν εκτιμήθηκαν στην παρούσα μελέτη, όπως το κάπνισμα, το σωματικό βάρος, οι διατροφικές συνήθειες και το οικογενειακό ιστορικό, καταστάσεις που επηρεάζουν σημαντικά τις πιθανότητες να νοσήσει κάποιος.
Τα νέα στοιχεία δεν αποδεικνύουν βέβαια σε καμία περίπτωση ότι ένας καλός οδοντιατρικός καθαρισμός μειώνει τις πιθανότητες να πάθει κάποιος τις παραπάνω παθήσεις, απλά υπάρχει κάποια ένδειξη γι’ αυτό.
Στο παρελθόν έχουν γίνει κι άλλες παρόμοιες έρευνες που συνδέουν την περιοδοντίτιδα και τον οδοντιατσρικό καθαρισμό με την καρδιακή νόσο, με παρόμοια αποτελέσματα. Άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι ο οδοντιατρικός καθαρισμός, μειώνοντας τον αριθμό των βακτηρίων στο στόμα, οδηγεί και στη μείωση των βακτηρίων που προκαλούν χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις στα αγγεία, που μπορεί να οδηγούν στο έμφραγμα και το εγκεφαλικό.
Οι ερευνητές καταλήγουν ότι η σωστή στοματική υγιεινή και οι τακτικοί καθαρισμοί είναι απολύτως απαραίτητοι για την καλή κατάσταση του στόματος, ενώ υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να μειώνουν και την πιθανότητα καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού.
Οδοντικά εμφυτεύματα: Πόσο στοιχίζουν;
Τα οδοντικά εμφυτεύματα αποτελούν μια εξαιρετική λύση για την αντικατάσταση δοντιών που λείπουν αλλά αναμφισβήτητα έχουν υπολογίσιμο κόστος, πολλές φορές απαγορευτικό.
Το κόστος της αποκατάστασης εξαρτάται κατ’ αρχήν από το πόσα δόντια πρόκειται να αντικατασταθούν. Η ακριβότερη περίπτωση είναι η αντικατάσταση ενός μεμονωμένου δοντιού. Όσο περισσότερα δόντια λείπουν, τόσο μειώνεται το κόστος ανά εμφύτευμα γιατί, επί παραδείγματι, για να τοποθετηθούν 10 δόντια μπορεί να αρκούν 4 ή 5 εμφυτεύματα. Σε περιπτώσεις όπου γίνεται άμεση τοποθέτηση του εμφυτεύματος (το εμφύτευμα τοποθετείται την ημέρα της εξαγωγής του δοντιού) και άμεση φόρτιση (την ίδια μέρα της τοποθέτησης του εμφυτεύματος εφαρμόζεται και κάποιο προσωρινό δόντι σε αυτό), θα πρέπει να περιμένετε ένα υψηλότερο κόστος.
Σε περιπτώσεις που λείπουν όλα τα δόντια, μπορούν να γίνουν επένθετες κινητές οδοντοστοιχίες επί εμφυτευμάτων, έτσι ώστε να μειωθεί σημαντικά το κόστος. Στην πιο απλή περίπτωση, κατασκευάζεται μια κανονική οδοντοστοιχία (μασέλα), η οποία όταν τοποθετείται στο στόμα κουμπώνει σε δύο εμφυτεύματα, έτσι ώστε αυξάνεται η σταθερότητά της. Πρόκειται για αποκατάσταση που μπορεί να αλλάξει σημαντικά την ποιότητα της ζωής κάποιου ανθρώπου που δεν έχει δόντια, ιδίως στην κάτω γνάθο, όπου οι οδοντοστοιχίες έχουν χειρότερη συγκράτηση. Εάν τοποθετηθούν τέσσερα εμφυτεύματα, η οδοντοστοιχία είναι πολύ πιο σταθερή και μπορεί πλέον να μην επεκτείνεται πολύ προς τα ούλα, κάτι που οπωσδήποτε αυξάνει την άνεση του ανθρώπου που τη φοράει. Υπάρχουν και πολλά άλλα είδη κατασκευών επί εμφυτευμάτων, που μειώνουν το κόστος σε σχέση με μια κλασσική αποκατάσταση με πολλά εμφυτεύματα και γέφυρες πορσελάνης.
Το κόστος των εμφυτευμάτων εξαρτάται επίσης από το σύστημα που επιλέγεται. Οι καλύτερες εταιρείες πρωτοπορούν στην έρευνα και την εξέλιξη και ακολουθούν άρτιες διαδικασίες και αυστηρά πρωτόκολλα για την κατασκευή των εμφυτευμάτων και των προσθετικών εξαρτημάτων τους. Υποστηρίζουν τα προϊόντα τους για πολλά χρόνια, εξασφαλίζοντας ότι θα υπάρχουν ανταλλακτικά εξαρτήματα όποτε χρειαστούν, ακόμη και δεκαετίες μετά την τοποθέτησή τους, και πολλές φορές δίνουν ακόμη και εγγύηση αντικατάστασης, για την περίπτωση που κάποιο εμφύτευμα αποτύχει.
Τέλος, η εμπειρία και η εκπαίδευση του γιατρού είναι βασική για το κόστος της αποκατάστασης, αλλά είναι παράγοντας που πρέπει να εκτιμηθεί οπωσδήποτε πριν γίνει η επιλογή της τοποθέτησης εμφυτευμάτων.
Σε γενικές γραμμές, στην Ελληνική αγορά, για ένα εμφύτευμα θα πρέπει να περιμένετε κόστος από 1.200 έως 1.800 ευρώ, μαζί με την προσθετική αποκατάσταση (ενός δοντιού). Όσο περισσότερα δόντια λείπουν, όπως προαναφέρθηκε, το κόστος ανά δόντι μειώνεται, καθότι απαιτούνται λιγότερα εμφυτεύματα από τα ελλείποντα δόντια. Μια επένθετη οδοντοστοιχία επί δύο εμφυτευμάτων μπορεί να κοστίζει από 3.000 ως 4.000 ευρώ και επί τεσσάρων εμφυτευμάτων από 4.000 έως 6.000. Εάν λείπουν όλα τα δόντια και τοποθετηθούν για παράδειγμα 6 εμφυτεύματα στην κάτω γνάθο και 8 στην άνω, το κόστος μπορεί να προσεγγίσει τις 20.000, συμπεριλαμβάνοντας πλήρεις προσθετικές αποκαταστάσεις που δεν αφαιρούνται από τον ασθενή. Τα παραπάνω κοστολόγια είναι ενδεικτικά και αναφέρονται με κάθε επιφύλαξη. Για να μπορέσετε να υπολογίσετε το κόστος για τη δική σας αποκατάσταση, θα πρέπει να απευθυνθείτε στον οδοντίατρο που θα κάνει τη διάγνωση και θα σας προτείνει τα διάφορα σχέδια θεραπείας που ενδείκνυνται για εσάς.
Η μέρα της τοποθέτησης του οδοντικού εμφυτεύματος
Τα οδοντικά εμφυτεύματα είναι κατασκευασμένα από τιτάνιο, ένα μέταλλο το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως και σε άλλες προσθετικές αποκαταστάσεις στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως είναι η αποκατάσταση του ισχύου και του γόνατου. Το τιτάνιο, μετά από ειδική επεξεργασία που δέχεται, είναι όχι μόνο βιοσυμβατό (καλά ανεκτό από τον οργανισμό) αλλά και βιοενεργό. Αυτό σημαίνει ότι κινητοποιεί τα οστεοκύτταρα του οργανισμού, έτσι ώστε τα εμφυτεύματα, σε διάστημα μερικών μηνών να ενσωματώνονται στο κόκκαλο της γνάθου, με τα οστικά κύτταρα να αναπτύσσονται πάνω στην επιφάνεια του μετάλλου έχοντας έτσι την αντοχή να φορτιστούν με δόντια τα οποία να λειτουργούν κανονικά στη μάσηση, περίπου όπως και τα φυσικά δόντια. Το οδοντικό εμφύτευμα τοποθείται χειρουργικά και μετά από 3 – 6 μήνες είναι έτοιμο για να λειτουργήσει μέσα στο στόμα. Τότε, βιδώνεται πάνω σε αυτό ένα εξάρτημα που εξέχει από τα ούλα, πάνω στο οποίο εφαρμόζεται η προσθετική αποκατάσταση, είτε πρόκειται για μια μεμονωμένη θήκη από πορσελάνη, είτε για μια γέφυρα που στηρίζεται σε περισσότερα εμφυτεύματα.
Η τοποθέτηση του εμφυτεύματος, όπως προαναφέρθηκε, είναι χειρουργική. Για να γίνει, απαιτείται τοπική αναισθησία, παρόμοια με αυτή που χορηγείται για να γίνει η εξαγωγή ενός δοντιού ή ένα απλό σφράγισμα. Συνήθως, η τοποθέτηση του εμφυτεύματος είναι απλούστερη από τη χειρουργική διαδικασία εξαγωγής του δοντιού που αντικαθιστά. Για κάποιους αγχώδεις ασθενείς μπορεί να γίνει κάποια ήπια μέθη κατά τη διάρκεια του χειρουργείου ή σε μεγάλες περιπτώσεις, όπου για παράδειγμα λείπουν όλα τα δόντια, μπορεί να γίνει με γενική αναισθησία, έτσι ώστε να μην υπάρξει ταλαιπωρία του ασθενή.
Κοινή ερώτηση των ασθενών που ενδιαφέρονται για την τοποθέτηση οδοντικών εμφυτευμάτων είναι αν υπάρχει πόνος. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχει καθόλου πόνος κατά τη διάρκεια του χειρουργείου, αλλά και μετά από αυτό, συνήθως η πορεία είναι καλύτερη από ότι περιμένει κανείς. Ο πόνος είναι ήπιος και χρειάζονται απλά αναλγητικά (πχ Depon ή Lonarid) για μια με δύο μέρες μετά την τοποθέτηση. Πάντα υπάρχει κάποιο οίδημα, το οποίο μειώνεται σημαντικά εάν ο ασθενής κρατήσει κάποιο παγωμένο επίθεμα στην περιοχή για μερικές ώρες μετά το χειρουργείο. Σε μια εβδομάδα με 10 μέρες αφαιρούνται τα ράμματα και ο ασθενής ξεχνάει ότι έγινε η τοποθέτηση του εμφυτεύματος, μέχρι να έρθει η ώρα της αποκάλυψης και της προσθετικής αποκατάστασης, όπου πλέον δεν απαιτείται ούτε η χρήση αναισθησίας.
Τα ποσοστά επιτυχίας των εμφυτευμάτων είναι από 85 – 99%, ανάλογα με τη γενική υγεία του ασθενή και την περιοχή στην οποία τοποθετείται το εμφύτευμα. Το κάπνισμα αποτελεί επίσης έναν παράγοντα μείωσης της πρόγνωσης των εμφυτευμάτων. Επίσης, η καλή στοματική υγιεινή αποτελεί βασικότατη παράμετρο για την υγεία των εμφυτευμάτων και τη διατήρησή τους για δεκαετίες μέσα στο στόμα του ασθενή.
Συμπερασματικά, τα οδοντικά εμφυτεύματα τοποθετούνται με ένα μικρό χειρουργείο, συνήθως στο οδοντιατρείο, με μικρή ταλαιπωρία την ημέρα του χειρουργείου αλλά και μετεγχειρητικά. Η κατάλληλη επιλογή του γιατρού αλλά και η χρήση ενός καλού συστήματος από κάποια αξιόπιστη εταιρεία είναι βέβαια θεμελιώδους σημασίας, έτσι ώστε η τοποθέτηση να γίνει γρήγορα, και χωρίς επιπλοκές.
Μπορώ να βάλω οδοντικά εμφυτεύματα για κάποιο δόντι που λείπει;
Τα οδοντικά εμφυτεύματα δεν μπορούν να τοποθετηθούν σε όλες τις θέσεις όπου έχουν χαθεί δοντια, ούτε είναι για όλους τους ανθρώπους.
Αν ένα δόντι έχει χαθεί πολύ καιρό πριν, είναι πιθανό να έχει απορροφηθεί τόσο πολύ το κόκκαλο της γνάθου που να μην υπάρχει ο απαραίτητος χώρος για να τοποθετηθεί ένα εμφύτευμα. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει εάν το δόντι έχει χαθεί λόγω περιοδοντικής νόσου, όπου και πάλι έχει προκληθεί μεγάλη απώλεια του οστού στήριξης του δοντιού. Πολλές φορές το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με μια επιπλέον χειρουργική διαδικασία, όπου τοποθετείται στη θέση που λείπει το δόντι κάποιο μόσχευμα, με σκοπό να αυξηθεί ο όγκος του οστού και να μπορέσει να τοποθετηθεί το εμφύτευμα είτε την ίδια στιγμή με την τοποθέτηση του μοσχεύματος είτε, σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, λίγους μήνες μετά, σε ένα δεύτερο στάδιο. Κάποιες φορές όμως, κυρίως στην κάτω γνάθο, είναι αδύνατον να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος και η τοποθετήση εμφυτευμάτων αποκλείεται. Ο οδοντίατρος μπορεί, με τη βοήθεια της πανοραμικής ακτινογραφίας και της αξονικής τομογραφίας, να υπολογίσει τον διαθέσιμο χώρο έτσι ώστε η όποια πράξη να γίνει με ασφάλεια για τον ασθενή. Ο ιδανικός χρόνος τοποθέτησης ενός εμφυτεύματος είναι 1,5 – 2 μήνες μετά την εξαγωγή του δοντιού, πριν αρχίσει να γίνεται η απορρόφηση του οστού.
Κάποιες ιατρικές καταστάσεις επίσης μειώνουν την πρόγνωση των εμφυτευμάτων ή δημιουργούν προβλήματα κατά την τοποθέτησή τους. Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί μια νόσο που μειώνει σημαντικά την πρόγνωση των εμφυτευμάτων. Η οστεοπόρωση, η λήψη διφωσφωνικών φαρμάκων και καταστάσεις υγείας που καθιστούν δύσκολη μια χειρουργική επέμβαση, αποτελούν παραδείγματα που μπορεί να μην επιτρέπουν την τοποθέτηση εμφυτευμάτων. Ιδιαίτερα πρέπει να σημειωθεί ο ρόλος του καπνίσματος στην τοποθετήση οδοντικών εμφυτευμάτων καθότι αυτή η κακή συνήθεια μειώνει σημαντικά την πρόγνωση και την επιβίωση των εμφυτευμάτων στο στόμα.
Γενικά μιλώντας, κατάλληλοι για οδοντικά εμφυτεύματα είναι ασθενείς με καλή γενική υγεία, υγιή ούλα και διάθεση να κάνουν καλή στοματική υγιεινή έτσι ώστε τα εμφυτεύματά τους να λειτουργήσουν άριστα για πολλά χρόνια στο στόμα τους.
Στο επόμενο σημείωμα θα αναφερθούμε στη χειρουργική διαδικασία τοποθέτησης των οδοντικών εμφυτευμάτων.
Απώλεια δοντιών: Γιατί πρέπει να αντικαθίστανται?
Ένα δόντι που λείπει είναι χαριτωμένο αισθητικά μόνο σε κάποιο παιδάκι που περιμένει το μόνιμο να βγει αλλά στους ενήλικες, εκτός από την αισθητική, υπάρχουν και πολλά άλλα προβλήματα υγείας που συνοδεύουν την απώλεια ενός δοντιού.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους κάποιος μπορεί να χάσει ένα δόντι. Τα περισσότερα ατυχήματα σε αθλητικές δραστηριότητες αλλά και τα τροχαία αφορούν την περιοχή του στοματογναθικού συστήματος και είναι σύνηθες κάποιο δόντι να έχει σπάσει ή να έχει εκγομφωθεί (να έχει φύγει τελείως από το στόμα), χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα επανόρθωσης. Πετραδάκια στη σαλάτα, κόκκαλα από μπριζόλες και πολλές άλλες σκληρές τροφές που δεν περιμένουμε ότι μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα, μπορεί επίσης να προκαλέσουν το κάταγμα και την απώλεια κάποιου δοντιού. Ακόμη, μπορεί κάποιο δόντι να είναι τόσο τερηδονισμένο, που ο οδοντίατρος να μη μπορεί να το φτιάξει και να πρέπει να εξαχθεί ή να υπάρχει κάποια πάθηση των ούλων (περιοδοντίτιδα) που να προκάλεσε κινητικότητα και στη συνέχεια απώλεια ενός δοντιού. Βέβαια, όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει ηλικιακά, τόσο περισσότερα δόντια έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και έχουν χαθεί. Ποιές είναι όμως οι επιπτώσεις στην υγεία μας από την απώλεια ενός ή περισσοτέρων δοντιών;
Μάσηση
Τα δόντια υπάρχουν για να κόβουμε τις τροφές και να μασάμε. Η απώλεια κάθε δοντιού μειώνει την αποτελεσματικότητα του στόματος στη μάσηση. Πολλοί άνθρωποι μπορεί να συνηθίζουν και να μασούν ακόμη και σκληρές τροφές με λίγα δόντια, αλλά ουσιαστικά καταπίνουν αμάσητες τις τροφές, προκαλώντας πολλά προβλήματα στον οργανισμό τους.
Μετακινήση διπλανών και απέναντι δοντιών
Όταν ένα δόντι χάνεται, τα διπλανά στο κενό έχουν την τάση να κλείσουν το κενό με αποτέλεσμα να γέρνουν και να μη συγκλείνουν πλέον με σωστό τρόπο με τα αντίστοιχα δόντια της άλλης γνάθου. Επίσης, ο ανταγωνιστής του δοντιού που χάθηκε (το δόντι που δάγκωνε με αυτό), υπερεκφύεται, δηλαδή “φυτρώνει”παραπάνω μέσα στο στόμα, ψάχνοντας να βρει το αντίστοιχό του δόντι για να επιτελέσει τη λειτουργία της μάσησης. Έτσι, προκαλείται μια αποδιοργάνωση του τρόπου που κλείνουν τα δόντια, με αποτέλεσμα να μην είναι τόσο αποτελεσματική η μάσηση αλλά και να δημιουργούνται προβλήματα στην άρθρωση.
Απορρόφηση οστού
Όταν ένα δόντι χάνεται, το οστούν που το κρατούσε στη θέση του αρχίζει σταδιακά να απορροφάται, καθότι δεν επιτελεί πλέον κάποιο έργο. Αυτό δε συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά μπορεί να καταστήσει προβληματική την τοποθέτηση εμφυτευμάτων στο μέλλον. Γι΄αυτό, ο ιδανικός χρόνος τοποθέτησης ενός εμφυτεύματος είναι 1,5 – 2 μήνες από την εξαγωγή του δοντιού. Όταν έχει ήδη γίνει αυτή η απώλεια οστού, είναι πιθανό να μπορεί να λυθεί το πρόβλημα με την τοποθέτηση κάποιου μοσχεύματος. Σημειώνεται ότι οι γέφυρες και οι μερικές και ολικές οδοντοστοιχίες δεν προλαμβάνουν την απώλεια του οστού που στήριζε τα δόντια.
Αισθητική και ψυχολογία
Περιττεύει η αναφορά στην αισθητική ενός δοντιού που λείπει, όπως και στην ψυχολογία του ασθενούς που έχασε ένα κομμάτι από τον εαυτό του. Η αντικατάσταση του δοντιού με ένα εμφύτευμα, αποτελεί ότι πιο κοντινό στο φυσικό δόντι.
Στο επόμενο σημείωμα θα αναφερθούμε στην τοποθέτηση των εμφυτευμάτων και στους παράγοντες που την καθιστούν εύκολη ή την επιπλέκουν, όπως επίσης και στις γενικότερες καταστάσεις της υγείας του ασθενούς που μπορεί να μειώνουν την πρόγνωση.
Εισαγωγή στα Οδοντικά Εμφυτεύματα
Οδοντικό Εμφύτευμα
Τα οδοντικά εμφυτεύματα αποτελούν πλέον έναν αποδεκτό και κοινό τρόπο αντικατάστασης κάποιων δοντιών που έχουν χαθεί. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι αποτελούν τον καλύτερο τρόπο αντικατάστασης ελλειπόντων δοντιών, αυτόν που πλησιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο στα φυσικά δόντια που λείπουν.
Μια ακίνητη γέφυρα με δύο στηρίγματα και ένα γεφύρωμα (τεχνητό δόντι)
Στο παρελθόν, ο μόνος τρόπος αντικατάστασης ενός ή περισσοτέρων δοντιών που έλειπαν ήταν οι ακίνητες γέφυρες, οι μερικές και οι ολικές οδοντοστοιχίες. Για να γίνει μια ακίνητη γέφυρα, ο οδοντίατρος πρέπει να τροχίσει τα διπλανά δόντια, εκατέρωθεν του κενού, τα οποία θα λειτουργήσουν ως στηρίγματα για το τεχνητό δόντι που λείπει. Τα διπλανά δόντια δηλαδή καλύπτονται με στεφάνες (θήκες), οι οποίες έχουν κολλημένο ένα τεχνητό δόντι (γεφύρωμα). Όπως εύκολα καταλαβαίνουμε, το τρόχισμα των δοντιών δεν αποτελεί συντηρητική προσέγγιση, καθότι αφαιρείται υγιής οδοντική ουσία που δεν μπορεί να αναγεννηθεί από τον οργανισμό. Οι μερικές και οι ολικές οδοντοστοιχίες είναι κινητές κατασκευές, που αφαιρούνται από τον ασθενή το βράδυ αλλά και για να καθαριστούν και αποκαθιστούν ελλείψεις πολλών ή ακόμα και όλων των δοντιών. Οι μερικές οδοντοστοιχίες είναι γνωστές πολλές φορές από το εμπορικό όνομα του πρώτου κράματος που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή τους, το Vitallium, και οι ολικές είναι οι γνωστές σε όλους μας, μασέλες. Όταν δεν υπάρχουν οπίσθια δόντια στηρίγματα, δεν είναι δυνατόν να τοποθετηθεί μια ακίνητη γέφυρα, και η μόνη διέξοδος πριν από τα εμφυτεύματα ήταν η κινητή μερική οδοντοστοιχία.
Τα οδοντικά εμφυτεύματα, αν και περιλαμβάνουν ένα μικρό χειρουργείο για την τοποθέτησή τους, δεν καταστρέφουν κάποιον υγιή ιστόκαι προσομοιάζουν τη ρίζα του δοντιού που χάθηκε. Εάν τοποθετήσουμε ένα εμφύτευμα και για κάποιο λόγο το αφαιρέσουμε, μετά από λίγο καιρό η περιοχή που τοποθετήθηκε θα έχει επουλωθεί πλήρως, σα να μην είχε τοποθετηθεί ποτέ κάτι εκεί. Συνεπώς, τα
οδοντικά εμφυτεύματα είναι μια σαφώς πιο συντηρητική προσέγγιση, αν και χειρουργική. Επίσης, αν κάποιος ασθενής δε μπορεί να συνηθίσει την εφαρμογή της κινητής οδοντοστοιχίας ή τον αποστρέφει και μόνο η ιδέα ότι θα πρέπει να αφαιρεί τα δόντια του, η μόνη άλλη λύση που διατίθεται είναι η τοποθέτηση εμφυτευμάτων. Ακόμη και να φοράει όμως κάποιος κινητή οδοντοστοιχία, η τοποθέτηση
μικρού αριθμού εμφυτευμάτων μπορεί να βελτιώσει τη συγκράτηση και τη σταθερότητά της, πράγματα που μπορούν να αλλάξουν ση
μαντικά την ποιότητα ζωής του ανθρώπου, καθότι μπορεί να επανέλθει
στις διατροφικές συνήθειες που είχε με τα φυσικά του δόντια.
Σχηματική αναπαράσταση ελλείποντος κεντρικού τομέα της άνω γνάθου
Κλείνοντας το εισαγωγικό σημείωμα για τα οδοντικά εμφυτεύματα, θα πρέπει να καταλήξουμε στο ότι αυτά αποτελούν πλέον τον καλύτερο τρόπο αντικατάστασης ελλειπόντων δοντιών, είναι πλέον πολύ δοκιμασμένα, και λειτουργούν σε πάρα πολλά στόματα για δεκαετίες με μεγάλα ποσοστά επιτυχίας.
Στο επόμενο σημείωμα θα αναφερθούμε στους λόγους που πρέπει να αντικαθίστανται τα δόντια που έχουν χαθεί και στο πότε πρέπει να προτιμούνται τα οδοντικά εμφυτεύματα σε σχέση με τις άλλες θεραπευτικές επιλογές.
Σχηματικά, μετά την τοποθέτηση ενός οδοντικού εμφυτεύματος και της προσθετικής αποκατάστασης σε αυτό
Email us 
Folow us 
Like us 
Join us