Γεια σας και ευχαριστώ για την ερώτηση. Η αλήθεια είναι ότι θίγετε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα που είναι δύσκολο να απαντηθεί, όχι μόνο σε επίπεδο blog αλλά και στις πανεπιστημιακές αίθουσες και κλινικές. Τι θεωρούμε τερηδόνα που πρέπει να αντιμετωπιστεί χειρουργικά (αφαιρώντας οδοντική ουσία και κάνοντας σφράγισμα), τι δεν είναι τερηδόνα αλλά απλά χρωστικές που δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί χειρουργικά και τι είναι αρχόμενη τερηδόνα? Και αν είναι αρχόμενη τερηδόνα, πότε είναι αναστρέψιμη (μπορεί να γίνει επανασβεστίωση του ιστού) και πότε όχι?

Υπάρχει πάρα πολλή βιβλιογραφία και πάρα πολλές μέθοδοι για να δοθούν απαντήσεις στα παραπάνω, ειδικές κατηγοριοποιήσεις (πχ του παγκόσμιου οργανισμού υγείας και του ICDAS που είναι κατά τη γνώμη μου η καλύτερη σήμερα), μηχανήματα κ.α. που βοηθούν τον οδοντίατρο να δώσει απάντηση. Τελικά όμως, η κρίση του κλινικού οδοντιάτρου είναι αυτό που θα παίξει ρόλο στην τελική απόφαση, οπότε θα μπορούσα να πω ότι και οι δύο οδοντίατροι που επισκεφθήκατε μπορούν να έχουν δίκιο, αν και σας είπαν αντίθετα πράγματα για το ίδιο κλινικό πρόβλημα. Για να το πω αλλιώς, το μαύρο σημάδι ήταν τερηδόνα ή όχι? Και αν ήταν, πόσο ταχέως εξελισσόμενη ήταν και μπορούσε να αναχαιτιστεί με καλή στοματική υγιεινή, έλεγχο δίαιτας, χρήση φθορίου κ.λπ.?? Όταν όμως είχε προχωρήσει (όταν πήγατε στον δεύτερο οδοντίατρο) τότε προφανώς τα παραπάνω ερωτήματα είχαν ήδη απαντηθεί οπότε ήταν αλήθεια και αυτό το σχόλιο, ότι μια τερηδόνα που έχει κάνει κοιλότητα στο δόντι μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με σφράγισμα.

Υπάρχουν πολλών ειδών τερηδόνες, ταχέως εξελισσόμενες, αναχαιτισμένες, αρχόμενες (χωρίς να έχει σχηματιστεί κοιλότητα). Με αφορμή το σχόλιό σας, θα προσπαθήσω να κάνω ένα άρθρο για το blog μας με πιο πλήρεις απαντήσεις σε αυτό το θέμα. Πάντως, το χρώμα από μόνο του (μαύρο σημάδι) δεν αρκεί για να προχωρήσουμε σε σφράγισμα. Μπορεί να είναι ένα σημάδι που υπάρχει εκεί για χρόνια και δεν εξελίσσεται. Εάν όμως υπάρχει κοιλότητα, έστω και μικρή, τότε πρέπει να παρέμβουμε. Πάντα, μια κλινική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται για το συγκεκριμένο άτομο. Για παράδειγμα, σε κάποιον με υψηλό δείκτη τερηδόνας (που χαλάνε πολύ τα δόντια του), είμαστε πιο επιθετικοί και κάνουμε πιο εύκολα ένα σφράγισμα. Σε ένα πεντακάθαρο στόμα, όχι.

Τέλος, κρατήστε και ότι κανένα σφράγισμα δεν είναι τέλειο. Όλα έχουν μια διάρκεια ζωής μερικών ετών και κάθε φορά που ένα σφράγισμα αντικαθίσταται, αφαιρείται περισσότερη οδοντική ουσία. Επίσης, να ξέρετε ότι ένα δόντι με σφράγισμα, χαλάει πιο εύκολα από ένα δόντι χωρίς σφράγισμα.

Παρακαλώ, μείνετε συντονισμένη στο blog για περισσότερα σε μερικές μέρες.